Ang Utos ni Cesar

Sa isang palasyong marmol sa Roma, pinirmahan ng pinakamakapangyarihang tao sa mundo ang isang utos. Hindi pa niya naririnig ang Nazaret. Hindi pa niya naririnig sina Maria at Jose. Pero ang utos niyang iyon ang magpapalakad sa kanila patungong Betlehem.

Sinimulan ni Lucas ang kuwento ng pagsilang ni Jesus hindi sa isang kuwadra, kundi sa entablado ng mundo. Ang emperador ay si Cesar Augusto. Octavio ang tunay niyang pangalan, ang inampong tagapagmana ni Julio Cesar. Matapos ang ilang taon ng digmaang sibil, siya na lamang ang naging pinuno ng Roma, at ibinigay sa kanya ng Senado ang titulong Augusto, na ang ibig sabihin ay ang iginagalang. Umaabot ang kanyang imperyo mula Espanya hanggang Siria, mula sa hangganan ng Alemanya hanggang Ehipto. Nasa mga barya ang kanyang mukha. Nagtayo ng mga templo bilang parangal sa kanya. Tinawag siya ng mga tao na tagapagdala ng kapayapaan. At ang Judea, ang maliit na lupain ng mga Judio, ay isang napakaliit na sulok lamang ng kanyang mundo.

Isinulat ni Lucas: “Nangyari nga nang mga araw na iyon, na lumabas ang isang utos mula kay Cesar Augusto, na magpatala ang buong sanlibutan.” Ang ibig sabihin ng magpatala ay ang mailista sa talaan ng imperyo. Isinusulat ang mga pangalan, binibilang ang mga sambahayan, itinatala ang mga ari-arian, upang malaman ng imperyo kung sino ang nakatira saan, at kung sino ang may dapat bayaran. Para sa isang emperador, ang pagpapatala ay tungkol sa bilang at salapi. Tungkol ito sa pamamahala. Gusto ni Augusto na malaman ang laki ng kanyang pinaghaharian.

Nagdagdag si Lucas ng paalala upang matulungan ang kanyang mga mambabasa na ilagay ang kuwento sa tamang panahon. Ang pagpapatalang ito, sabi niya, ang kauna-unahang ginawa noong si Cirenio ang gobernador ng Siria. Ang Siria ay ang malaking lalawigang Romano sa hilaga, at ang gobernador nito ay isa sa pinakamahahalagang opisyal sa silangan. Pagkatapos ay sinabi ni Lucas ang nangyari sa mga tao mismo. Nagsiparoon ang lahat upang magpatala, bawat isa sa kanyang sariling bayan. Isipin mo ang mga daan. Mga magsasakang iniiwan ang kanilang bukid. Mga pamilyang nagkakarga sa kanilang mga asno. Matatandang lalaking naglalakad pabalik sa mga bayang hindi na nila nakita mula pagkabata. Buong mga nayong nauubos ang tao at muling napupuno.

Heto ang kababalaghang gusto ni Lucas na makita natin. Akala ni Augusto, binibilang lamang niya ang kanyang mga nasasakupan. Wala siyang kamalay-malay na ang kanyang utos ay naglilingkod sa isang lalong dakilang Hari. Ilang daang taon bago noon, sinabi ng propetang si Mikas na may isang pinunong manggagaling sa Betlehem, ang maliit na bayan ni David. At ngayon, dahil sa isang papeles sa Roma, isang karpintero at ang kanyang nagdadalang-taong katipan sa Nazaret ay kailangang maglakbay nang malayo patungong Betlehem. Ang pinakamakapangyarihang tao sa mundo ay nagpapagalaw ng mga piyesa sa isang larangang hindi niya nakikita.

Nag-iwan si Augusto ng sarili niyang salaysay tungkol sa kanyang paghahari, na tinatawag na Ang mga Gawa ng Banal na Augusto. Nakaukit ito sa mga haliging tanso sa labas ng kanyang libingan sa Roma, at may isang kopyang nananatili hanggang ngayon sa pader ng isang templo sa Ankara, sa Turkiya ngayon. Doon, ipinagmamalaki ni Augusto na tatlong beses siyang nagsagawa ng senso ng mga mamamayang Romano. Ang pagbilang ng mga tao ay isang bagay na ipinagmamalaki niya. Pinag-uusapan pa rin ng mga historyador kung paano eksaktong tumutugma ang pagpapatala ni Lucas sa ilalim ni Cirenio sa iba pang sinaunang talaan, pero totoong bahagi ng buhay sa ilalim ng Roma ang mga pagpapatalang tulad nito.

Ang utos ni Cesar ay nasa Lucas kabanata dalawa, talata isa hanggang tatlo. Utos ng isang emperador, isang buong imperyong kumikilos, at nakatago sa loob nito, ang Diyos na tumutupad ng pangako sa isang maliit na bayan. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Saan kaya tahimik na kumikilos ang Diyos sa pamamagitan ng mga karaniwang pangyayari sa buhay mo, pati na ang mga nakaiinis?