Walang Silid-Panauhin

Isang iyak ng bagong silang, maliit at matinis, sa isang bahay na siksikan. Walang duyan dito. Kaya lumingon-lingon ang kanyang ina, at marahang inihiga siya sa kainan ng mga hayop.

Puno ang Betlehem. Dahil sa pagpapatala ng emperador, umuwi ang mga tao mula sa buong lupain, at bawat pamilyang may bakanteng sulok ay may mga kamag-anak na natutulog doon. Sa wakas ay dumating na sina Jose at Maria matapos ang mahaba nilang paglalakbay mula sa Nazaret. Hindi sinabi ni Lucas kung gaano na sila katagal sa bayan. Ang sabi lamang niya, habang naroroon sila, sumapit ang mga araw ng kanyang panganganak. Paparating na ang sanggol. Hindi sa Nazaret, na malapit ang ina ni Maria. Dito, sa isang bayang hindi nila kilala, sa isang bahay na siksikan, malayo sa tahanan.

Isinalaysay ni Lucas ang pagsilang ng pinakamahalagang bata sa kasaysayan sa iisang pangungusap. “At kanyang isinilang ang kanyang panganay na lalaki; at ito'y binalot niya ng mga lampin, at inihiga sa isang pasabsaban, sapagkat wala nang lugar para sa kanila sa tuluyan.” Walang anghel sa pangungusap na iyon. Walang musika. Isang ina lamang na ginagawa ang ginagawa ng mga ina. Isinilang niya ang kanyang sanggol, binalot niya ito nang mahigpit at maginhawa, at naghanap siya ng ligtas na mahihigaan nito. Panganay na lalaki, sabi ni Lucas. Sa Israel, ang panganay ay natatanging pag-aari ng Diyos. Ang isang ito, higit pa kaninuman.

Kaya saan nga ba sila naroon? Marami sa atin ang nag-iisip ng isang malamig na kuwadrang kahoy sa likod ng isang bahay-panuluyan, at isang masungit na may-ari na nagtaboy sa kanila. Pero walang binanggit si Lucas na may-ari ng bahay-panuluyan. Sa maraming bahay sa nayon noong panahon at lugar na iyon, iisang malaking silid ang tinitirhan ng pamilya, at sa isang dulo nito, na bahagyang mas mababa, ipinapasok ang mga hayop sa gabi. Ang sabsaban, isang kainan ng mga hayop, ay maaaring nakaukit sa sahig o nakadikit sa pader. May ilang bahay din na may hiwalay na silid-panauhin. Kung puno na ang silid na iyon, magbibigay ng puwang ang pamilya sa pangunahing silid, malapit sa mga hayop.

Paano man natin ito isipin, iisa ang kababalaghan. Ang Anak ng Diyos, ang Haring ipinangako sa angkan ni David, ay inihiga sa kinakainan ng mga hayop. Hindi sa palasyo. Hindi sa isang malinis at tahimik na silid. Sa pinakamaabala at pinakamababang sulok ng isang karaniwang bahay. Sabi ni Lucas, wala nang lugar para sa kanila. Gayunman, ang sariling Anak ng Diyos ay gumawa ng lugar para sa kanyang sarili sa mismong gitna ng karaniwan, siksikan at magulong buhay. Doon niya piniling magsimula.

Ang salitang ginamit ni Lucas dito, na madalas isalin bilang tuluyan o bahay-panuluyan, ay kataluma. Sa bandang huli ng kanyang ebanghelyo, ginamit ni Lucas ang parehong salita para sa silid-panauhin sa itaas, kung saan kinain ni Jesus ang Huling Hapunan kasama ang kanyang mga alagad. At kapag ang tinutukoy talaga ni Lucas ay isang bahay-panuluyan sa tabi ng daan, gaya sa talinghaga ng Mabuting Samaritano, ibang salita ang ginagamit niya. Kaya maraming iskolar ang naniniwalang isang punong silid-panauhin sa tahanan ng isang pamilya ang inilalarawan ni Lucas.

Matatagpuan mo ang sandaling ito sa Lucas kabanata dalawa, talata anim at pito. Walang silid-panauhin, isang sabsaban lamang, at sa loob nito, ang Tagapagligtas ng sanlibutan. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. May puwang ba si Jesus sa iyong buhay, pati sa mga abala at siksikang sulok nito?