Luwalhati sa Kataas-taasan

Nakatatakot na ang isang anghel. Pagkatapos, biglang naging libu-libo sila. Puno ng mga anghel ang buong langit. At bawat isa sa kanila ay nagpupuri sa Diyos.

Sa kaburulan sa labas ng Betlehem, karirinig lamang ng isang pangkat ng mga pastol ang pinakanakamamanghang balita sa buong buhay nila. Isang anghel ng Panginoon, nakatayo sa nagliliyab na kaluwalhatian, ang nagsabi sa kanila na isinilang ngayong gabi ang isang Tagapagligtas sa bayan ni David, si Cristo na Panginoon. Sinabi rin niya kung saan sila maghahanap: isang sanggol na nababalot ng mga lampin, nakahiga sa isang sabsaban. Nakadapa pa sila sa lupa, kumakabog ang dibdib, sinisikap unawain ang lahat. At hindi pa tapos ang langit.

Isinulat ni Lucas na biglang lumitaw na kasama ng anghel ang isang karamihan ng hukbo ng langit, na nagpupuri sa Diyos. Isang karamihan. Hindi isang koro ng sandosenang mang-aawit. Isang napakaraming hindi mabilang. At ang salitang hukbo ay nangangahulugang isang sandatahang lakas. Sila ang mga hukbo ng langit, ang tinutukoy ng mga propeta nang tawagin nila ang Diyos na Panginoon ng mga hukbo. Kung may dahilan ang sinuman na magmartsa nang may kapangyarihan, sila iyon. Pero ngayong gabi, hindi naparito ang hukbong ito upang makipaglaban. Naparito ito upang magpuri.

Hindi talaga sinabi ni Lucas na umawit sila; ang sabi niya, nagpupuri sila sa Diyos at sinasabi ang mga salitang ito, kahit inaawit na ito ng mga Kristiyano mula noon. “Luwalhati sa Diyos sa kataas-taasan, at sa lupa'y kapayapaan sa gitna ng mga tao na kinalulugdan niya.” Dalawang bahagi. Doon sa itaas, sa pinakamataas na langit, luwalhati sa Diyos, dahil sa ginawa niya ngayon. At dito sa ibaba, sa lupa, kapayapaan. Hindi lamang kawalan ng digmaan, kundi ang malalim na kapayapaang ibig sabihin ng salitang Hebreong shalom: naituwid ang mga bagay, nabuo muli ang mga tao, naibalik ang pakikipagkaibigan sa Diyos. Ang pagsilang ng sanggol na ito ay kabutihan para sa langit at para sa lupa nang sabay.

Isipin mo ang mga mukha ng mga pastol, naliliwanagan ng liwanag na iyon, naririnig ang tinig na iyon. Sa lahat ng lugar na maaaring pagdausan ng langit ng pagdiriwang na ito, sa ibabaw ng templo, sa ibabaw ng palasyo ni Cesar, sa ibabaw ng maraming tao sa Jerusalem, pinili nito ang isang parang sa labas ng isang maliit na bayan, at ang mga tagapakinig ay mga pastol at mga tupa. Hindi sinabi ni Lucas kung gaano ito katagal. Pero may mga bagay na, kapag narinig mo na, hindi mo na malilimutan kailanman. At pagkatapos, kasimbilis ng kanilang pagdating, umalis ang mga anghel pabalik sa langit. Madilim muli ang langit. Lumalagitik pa rin ang siga. Pero wala nang mananatiling gaya ng dati.

Sa Roma noong panahong iyon, pinupuri ang emperador na si Augusto dahil nagdala siya ng kapayapaan sa mundo matapos ang ilang taon ng digmaang sibil. Nagtayo pa ang Senado ng isang malaking altar na marmol para sa Kapayapaan ni Augusto, na makikita pa rin sa Roma ngayon, muling itinayo mula sa mga sinaunang piraso nito. Binanggit ito ni Augusto sa sarili niyang talaan ng kanyang mga nagawa. Iyon ay kapayapaang ipinanalo at iniingatan ng mga sundalo. Mapapansin ng mga mambabasa ni Lucas na ibang-iba ang uri ng kapayapaang ipinahayag ng hukbo ng langit: mula sa Diyos, sa pamamagitan ng isang sanggol sa sabsaban.

Ang awit ng mga anghel ay nasa Lucas kabanata dalawa, talata labintatlo at labing-apat. Isang hukbo ng langit na naparito upang umawit, hindi upang makipaglaban: luwalhati sa Diyos at kapayapaan sa lupa. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Saan sa iyong buhay, sa iyong tahanan o sa iyong mundo mo gustong makita ang kapayapaan ng Diyos ngayong Pasko?