Ang Awit ni Simeon

Mga kulubot na kamay ang umabot. Saglit na nag-alinlangan ang isang batang ina, saka marahang iniabot ang kanyang sanggol. At sa wakas, karga na ng isang matandang lalaki ang taong hinintay niya sa buong buhay niya.

Nasa mga looban tayo ng templo sa Jerusalem, mga apatnapung araw matapos isilang si Jesus. Pumunta roon sina Maria at Jose upang iharap sa Panginoon ang kanilang panganay na anak at upang ialay ang kanilang handog na dalawang inakay na ibon. At kararating lamang ng isang lalaking nagngangalang Simeon, sa pag-akay ng Espiritu Santo. Si Simeon ay matuwid at masipag sa kabanalan. Maraming taon niyang hinintay na aliwin ng Diyos ang kanyang bayan. At ipinangako sa kanya ng Diyos na hindi siya mamamatay hangga't hindi niya nakikita ang Mesiyas ng Panginoon. Ngayon, sa lahat ng pamilya sa siksikang mga looban, natagpuan ni Simeon ang bata.

Sabi ni Lucas, kinarga siya ni Simeon sa kanyang mga bisig at pinuri ang Diyos. Walang salita tungkol sa korona o trono. Isang sanggol lamang, ilang linggong gulang, maliit, mainit at inaantok, kalong ng isang lalaking malapit na sa dulo ng kanyang buhay. Isipin mo ang katahimikan sa paligid nila, na para bang humihina ang ingay ng templo. Tinunghayan ni Simeon ang munting mukha. At pagkatapos, nanginginig ang tinig, nagsimula siyang manalangin. At ang kanyang panalangin ay naging isa sa pinakaminamahal na awit sa buong Biblia.

“Ngayo'y pinapagpapaalam mo na, Panginoon, ang iyong alipin, ayon sa iyong salita, sa kapayapaan.” Tinawag ni Simeon ang kanyang sarili na alipin ng Diyos, at kinakausap niya ang Diyos bilang kanyang panginoon. Para siyang isang bantay na maraming taon nang nakatalaga sa kanyang puwesto, at sa wakas ay nakita na ang dahilan kung bakit siya inilagay roon. Ngayon, Panginoon, maaari mo na akong pauwiin. Tapos na ang aking pagbabantay. Makaaalis na ako nang payapa. Hindi siya malungkot. Hindi siya natatakot. Tinupad ng Diyos ang kanyang salita, at sapat na iyon. Handa nang mamatay si Simeon, dahil nakita na niya ang ipinangako ng Diyos.

“Sapagkat nakita ng aking mga mata ang iyong pagliligtas.” Karga ni Simeon sa kanyang mga bisig ang pagliligtas ng Diyos. Hindi isang ideya, hindi isang plano, kundi isang persona. At ang pagliligtas na iyon, sabi niya, ay inihanda ng Diyos sa harap ng lahat ng tao. Hindi lamang para sa Israel. “Ilaw na pagpapahayag sa mga Gentil, at kaluwalhatian ng iyong bayang Israel.” Ang mga Gentil ay ang lahat ng ibang bansa sa mundo: mga Romano, mga Griego, mga Ehipcio, lahat. Dito, sa mismong puso ng templo ng Israel, ipinahayag ng isang matandang Judio na magdadala ng liwanag sa buong mundo ang sanggol na ito, at kaluwalhatian din sa sarili niyang bayan.

Umaalingawngaw sa mga salita ni Simeon ang propetang si Isaias, kung saan sinabi ng Diyos tungkol sa kanyang hinirang na lingkod na siya ay magiging ilaw sa mga Gentil, upang ang pagliligtas ng Diyos ay umabot hanggang sa dulo ng lupa. Inaawit na ng mga Kristiyano ang awit ni Simeon mula noon. Kilala ito sa mga unang salita nito sa wikang Latin, Nunc Dimittis, na ang ibig sabihin ay ngayo'y pinapagpapaalam mo na. Sa Book of Common Prayer, ang aklat-panalangin ng Simbahan ng Inglatera noong taong isang libo, anim na raan at animnapu't dalawa, isa ito sa mga awit na itinakda para sa panalangin sa gabi.

Ang awit ni Simeon ay nasa Lucas kabanata dalawa, talata dalawampu't walo hanggang tatlumpu't dalawa. Isang lalaking naghintay, kinarga ang pangako ng Diyos sa kanyang mga bisig, at sa wakas ay nakapagpahinga nang payapa. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Ano ang kahulugan para sa iyo ng pagsasabi, gaya ni Simeon, nakita ng aking mga mata ang iyong pagliligtas?