Nagulumihanan si Herodes

Sa isang palasyo sa ibabaw ng burol, huminto sa paroo't parito ang isang matandang hari. Isang bagong silang na hari ng mga Judio? Hindi habang siya'y nabubuhay. Ipinatawag niya ang mga dalubhasa. Ngayong gabi rin.

May mga dayuhang dumating sa Jerusalem mula sa silangan. Mga pantas sila, mga dalubhasang nag-aaral ng mga bituin, at nag-iikot sila sa lungsod na may nakagugulat na tanong: nasaan ang ipinanganak na hari ng mga Judio? Nakita namin ang kanyang bituin, sabi nila, at naparito kami upang siya'y sambahin. Ang ganyang balita ay hindi nagtatagal sa palengke. Hindi nagtagal, nakarating ito sa palasyo ni Haring Herodes. At matanda na si Herodes noon, isang taong ginugol ang buong paghahari sa pagbabantay sa mga kaagaw.

Sabi ni Mateo, nang marinig ito ng haring si Herodes, nagulumihanan siya, at ang buong Jerusalem na kasama niya. Nabagabag si Herodes dahil nakakita siya ng banta. Hari siya dahil ginawa siyang hari ng Roma, hindi dahil isinilang siya sa maharlikang angkan ni David. Ang isang batang ipinanganak na hari ng mga Judio ay magiging kaagaw niya. At nabagabag ang buong Jerusalem kasama niya. Bakit? Marahil dahil alam ng mga tao kung ano ang ginagawa ni Herodes kapag nararamdaman niyang nanganganib siya. Kapag nag-aalala si Herodes, nasa panganib ang lahat.

Kaya gumawa si Herodes ng isang matalinong hakbang. Tinipon niya ang lahat ng punong saserdote at mga eskriba ng bayan. Sila ang mga pinuno ng templo at mga dalubhasa sa mga Kasulatan, ang mga taong pinakanakakakilala sa mga isinulat ni Moises at ng mga propeta. At iisang tanong lamang ang itinanong ni Herodes sa kanila: saan ipanganganak ang Cristo, ang Mesiyas? Hindi niya itinanong kung totoo ba ito. Hindi niya itinanong kung dapat din ba silang pumunta at sumamba. Ang gusto lamang niya ay ang lugar. Gusto niyang malaman kung saan maghahanap.

Alam agad ng mga dalubhasa ang sagot. Sa Betlehem ng Judea, sabi nila. Sapagkat ganito ang pagkasulat ng propeta. At sinipi nila si Mikas. “At ikaw, Betlehem, na lupa ng Juda, sa anumang paraan ay hindi ka ang pinakamaliit sa mga prinsipe ng Juda: sapagkat mula sa iyo'y lalabas ang isang gobernador, na siyang magpapastol sa aking bayang Israel.” Sinabi ni Mikas ang mga salitang iyon mga pitong daang taon na ang nakararaan, noong maliit at takot ang Juda, binabantaan ng dakilang imperyo ng Asiria. Nangako siya na mula sa munting Betlehem, ang bayan ni David, ay magbabangon ang Diyos ng isang bagong pinuno, isang pastol para sa kanyang bayan. Alam na alam ng mga dalubhasa kung saan dapat maghanap. Pero kailanman ay hindi sinabi ni Mateo na may isa man sa kanila na pumunta.

Kilala ang pagkamapaghinala ni Herodes. Itinala ng Judiong historyador na si Josefo na ipinapatay ni Herodes ang ilang kasapi ng sarili niyang pamilya, kabilang ang asawa niyang si Mariamne at tatlo sa kanyang mga anak na lalaki, dahil natatakot siyang nagbabalak sila laban sa kanya. Isang Romanong manunulat na nagngangalang Macrobio, pagkalipas ng ilang siglo, ang nagpasa ng isang biro na sinasabing mula kay Emperador Augusto: na mas mabuti pang maging baboy ni Herodes kaysa maging anak ni Herodes.

Matatagpuan mo ang nababagabag na tanong ni Herodes sa Mateo kabanata dalawa, talata tatlo hanggang anim. Isang haring takot, mga dalubhasang alam ang tamang sagot, at mga dayuhang handang maglakbay upang matagpuan ang bata. Matagal nang binabasa ng mga Kristiyano ang mga salita ni Mikas bilang tumuturo kay Jesus. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Sapat na bang malaman lamang ang mga tamang sagot tungkol kay Jesus, o kailangan nating puntahan at hanapin siya mismo?