Ginto, Kamangyan at Mira

Mga taong marunong, mayayaman, malayo ang nilakbay at mahahalaga, ang yumuko upang makapasok sa mababang pintuan ng isang karaniwang bahay. Nakita nila ang isang batang nakakandong sa kanyang ina. At lumuhod ang bawat isa sa kanila.

Narating na ng mga pantas ang dulo ng napakahabang paglalakbay. Nakakita sila ng isang bituing sumikat sa silangan. Tumawid sila sa mga disyerto at mga ilog upang marating ang Jerusalem. Tumayo sila sa harap ni Haring Herodes at narinig ang mga dalubhasang sumipi sa propetang si Mikas: sa Betlehem magmumula ang pinuno. At kanina lamang, sa labas ng lungsod, lumitaw muli ang bituin at inakay sila patimog, at tumigil sa itaas ng isang tiyak na lugar. Umaapaw sa galak ang kanilang mga puso. At ngayon, nakatayo na sila sa may pintuan.

Sabi ni Mateo, pumasok sila sa bahay. Hindi sa isang kuwadra o isang yungib. Sa isang bahay. Maaaring may panahon nang lumipas mula nang isilang siya; hindi na bagong silang ang tawag ngayon ni Mateo kay Jesus, kundi ang munting bata. At nakita nila ang bata na kasama ni Maria na kanyang ina. Walang palasyo, walang trono, walang mga bantay. Isang ina at ang kanyang munting anak na lalaki sa isang karaniwang tahanan sa Betlehem. Kung umasa man ang mga pantas ng maharlikang karangyaan, wala silang nakita. Pero hindi sila nag-alinlangan kahit sandali. Alam nila kung sino ito.

Nagpatirapa sila, at sinamba siya. Sa sinaunang daigdig, ang pagpapatirapa sa harap ng isang tao ay ginagawa sa harap ng isang hari. Yumuyuko ka nang mababa, nakasubsob ang mukha sa lupa, upang magpakita ng paggalang at pagpapasakop. Ang mga taong ito mula sa silangan ay naglakbay nang ganoon kalayo para sa iisang layunin, at heto na iyon. Ang sumamba. Hindi upang makipagkalakalan, hindi upang mamasyal, hindi upang humingi ng pabor. Kundi upang parangalan lamang ang batang ito bilang ang Haring siya talaga.

Pagkatapos, sabi ni Mateo, binuksan nila ang kanilang mga kayamanan. Isipin mo ang mga kahong kinakalag, ang mga telang binubuksan. At naghandog sila ng mga kaloob. Ginto, ang metal ng mga hari at mga korona, mahalaga sa bawat lupain. Kamangyan, isang mabangong dagta na sinusunog bilang insenso sa pagsamba, at sa templo sa Jerusalem. At mira, isa pang mamahaling dagta, ginagamit sa mga pabango at mga gamot, at sa paghahanda ng mga bangkay para ilibing. Ito ang pinakamainam na maidadala ng mga pantas. Mga kayamanan mula sa silangan, inilapag sa paanan ng isang batang mula sa isang dukhang pamilya sa isang maliit na bayan.

Mahahalagang kalakal ang kamangyan at mira. Inilarawan ng Romanong manunulat na si Plinio ang Nakatatanda, sa kanyang Natural History, na nagmumula ang mga ito sa timog ng Arabia, dinadala sa mahahabang ruta ng mga caravan, at nagreklamo siya kung gaano kalaking salapi ang ginagastos ng Roma sa ganitong mga luho. Inilarawan na noon ng propetang si Isaias ang isang araw na darating ang mga tao mula sa malayo, may dalang ginto at kamangyan, at pupurihin ang Panginoon.

Matatagpuan mo ang mga kaloob ng mga pantas sa Mateo kabanata dalawa, talata labing-isa. Hindi ipinaliwanag ni Mateo ang kahulugan ng bawat kaloob. Pero madalas makita ng mga Kristiyano sa mga ito ang ginto para sa isang hari, ang insenso para sa pagsamba, at ang mira na tumuturo sa kanyang kamatayan at paglilibing. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Kung makapagdadala ka ng isang kaloob kay Jesus ngayong Pasko, ano ang ibibigay mo sa kanya?