Ang Ilaw na Hindi Nadaig ng Kadiliman

Magsindi ka ng posporo sa isang silid na madilim na madilim. Isang maliit na apoy lamang. At may mapapansin ka. Hindi ito kayang patayin ng dilim sa pamamagitan lamang ng pagiging madilim. Walang kapangyarihan ang dilim sa liwanag. Laging kabaligtaran ang nangyayari.

Sa daigdig ng Biblia, napakadilim ng mga gabi. Walang ilaw sa kalye, walang kumikinang na screen. May maliit na ilawang luwad ang isang pamilya, may mitsang lumulutang sa langis ng olibo, at kapag sinindihan ito, nagtitipon sa palibot nito ang buong sambahayan. Isinulat ni Juan, ang kaibigan ni Jesus, ang kanyang Ebanghelyo para sa mga taong alam na alam kung ano ang ibig sabihin ng paghihintay sa bukang-liwayway sa isang mahabang gabi. At sa pagsisimula niyang isalaysay kung sino si Jesus, kinuha niya ang pinakamatandang larawan sa Biblia. Sa pinakaunang araw ng paglikha, bago pa ang araw at buwan, sinabi ng Diyos, magkaroon ng liwanag.

Nasa kanya ang buhay, isinulat ni Juan, tungkol sa Salita, ang Anak ng Diyos. At ang buhay ay siyang ilaw ng mga tao. Lahat ng may buhay ay tumatanggap ng buhay mula sa kanya. At ang buhay na iyon ay liwanag: itinuturo nito sa atin ang daan, ipinakikita nito sa atin kung ano ang totoo, ipinakikita nito sa atin ang Diyos. Pagkatapos ay sumulat si Juan ng isang pangungusap na may dalawang kahulugan. Ang ilaw ay lumiliwanag sa kadiliman. Sabi ng lumang salin ng 1905, “hindi ito napag-unawa ng kadiliman”; hindi ito naintindihan ng dilim. Sabi naman ng mas bagong mga salin, hindi ito nadaig ng kadiliman. Parehong totoo. Hindi maunawaan ng dilim ang liwanag, at hindi rin nito kayang patayin ito.

Pagkatapos ay ipinakilala ni Juan ang isa pang lalaki, na Juan din ang pangalan. Naparito ang isang tao, na sugo mula sa Diyos, na ang pangalan ay Juan. Kilala natin siya bilang si Juan Bautista, ang mabangis na propeta ng ilang sa tabi ng Ilog Jordan, na nakadamit ng balahibo ng kamelyo. Dumating siya bilang saksi, upang magpatotoo tungkol sa ilaw, upang sa pamamagitan niya ay sumampalataya ang lahat. Pero maingat ang sumulat ng Ebanghelyo. Hindi siya ang ilaw. Si Juan Bautista ay parang isang taong nasa madilim na kalye na may hawak na karatulang may palaso. Tumingin kayo roon. Dumarating ang ilaw.

At saka ang pangako. Iyon ang tunay na ilaw, ang ilaw na lumiliwanag sa bawat tao, na pumaparito sa sanlibutan. O gaya ng sabi ng ibang salin, ang tunay na ilaw na nagbibigay-liwanag sa lahat ay dumarating sa sanlibutan. Hindi ilaw para sa iisang bansa lamang. Hindi ilaw para lamang sa matatalino, o sa mabubuti, o sa mayayaman. Isang ilaw para sa lahat. At ito ay dumarating. Sa isang madilim na gabi sa Betlehem, dumating ito. Isang maliit na liwanag sa simula, gaya ng posporo sa madilim na silid. Isang sanggol. Pero walang kadilimang makadadaig dito kailanman.

Ang iisang salitang Griyego na iyon sa ikalimang talata, na isinalin bilang comprehended sa King James Version at overcome sa World English Bible, ay maaaring mangahulugang unawain, sunggaban, o hawakan nang mahigpit. Maaari mong maunawaan ang isang ideya, o maaari mong agawin ang isang bagay nang sapilitan. Matagal nang pinagtatalunan ng mga tagasalin kung alin ang ibig sabihin ni Juan. Marami ang nag-iisip na pinili niya ang salitang iyon dahil sabay nitong taglay ang dalawang kahulugan. Ganoon din sa ating wika: napag-unawa sa lumang salin, nadaig sa mga bagong salin.

Ang Ilaw na Hindi Nadaig ng Kadiliman. Matatagpuan mo ito sa Juan kabanata isa, talata apat hanggang siyam. Iyan ang dahilan kung bakit napakaraming Kristiyano ang nagsisindi ng kandila tuwing Pasko: isang maliit na apoy sa dilim, inaalala ang liwanag na dumating. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Saan madilim sa iyong mundo, at paano mo maituturo sa isang tao ang daan patungo sa liwanag?