Sa Ikalabinlimang Taon ni Tiberio

Emperador. Gobernador. Mga hari. Mga dakilang saserdote. Pinangalanan ni Lucas ang bawat makapangyarihang tao sa lupain. At saka niya sinabi kung saan talaga dumapo ang salita ng Diyos. Hindi sa isang palasyo. Sa disyerto. Sa isang lalaking nagngangalang Juan.

Mga tatlumpung taon na ang lumipas mula sa gabing iyon sa Betlehem. Lumaki na ang sanggol bilang isang lalaki sa Nazaret. Matatanda na ngayon ang mga pastol na nakakita sa mga anghel, o wala na. At si Lucas, na maingat na sumiyasat sa lahat ng bagay mula sa pasimula, ay gustong malaman ng kanyang mga mambabasa na hindi ito isang kuwentong pambata na nangyari noong unang panahon. Nangyari ito sa isang tunay na sandali ng kasaysayan, sa isang tunay na lugar, na may mga pangalang maaari mong suriin. Kaya inihanda niya ang tagpo gaya ng isang historyador.

Sa ikalabinlimang taon ng paghahari ni Tiberio Cesar, isinulat ni Lucas. Si Tiberio ang emperador ng Roma, panginoon ng buong daigdig sa palibot ng Dagat Mediteraneo. Si Poncio Pilato ang gobernador ng Judea. Si Herodes Antipas, isang anak ni Herodes na Dakila, ang pinuno ng Galilea. Ang kapatid niyang si Felipe ang namamahala sa mga lupain sa hilagang-silangan. Isang lalaking nagngangalang Lisanias ang namamahala sa Abilinia. At sina Anas at Caifas ang mga dakilang saserdote sa Jerusalem. Pitong pangalan ng kapangyarihan. Roma, Jerusalem, mga palasyo at templo. Kung gusto mong malaman kung saan nangyayari ang mahahalagang bagay, doon ka titingin.

Pero saka isinulat ni Lucas: dumating ang salita ng Diyos kay Juan na anak ni Zacarias, sa ilang. Si Juan. Ang sanggol na isinilang sa matandang si Zacarias at kay Elisabet, ang pinsan ni Jesus, na lumaki at nanirahan sa disyerto. Hindi sa korte ng emperador. Hindi man lamang sa templo, kung saan naglingkod bilang saserdote ang kanyang ama. Sa ilang. At dumating si Juan sa buong lupain sa palibot ng Ilog Jordan, ipinangangaral ang bautismo ng pagsisisi sa ikapagpapatawad ng mga kasalanan. Tumalikod kayo, sabi niya. Baguhin ninyo ang inyong mga puso. Maghanda kayo.

Sabi ni Lucas, ito ang isinulat ng propetang si Isaias noong unang panahon. “Ang tinig ng isang sumisigaw sa ilang, Ihanda ninyo ang daan ng Panginoon, tuwirin ninyo ang kanyang mga landas.” Noong mga panahong iyon, kapag may haring darating para dumalaw, nauuna ang mga manggagawa upang ayusin ang daan: tabunan ang mga lubak, tibagin ang mga umbok, tuwirin ang mga liko. Inilarawan ni Isaias ang buong mga libis na tatambakan at mga bundok na ibababa. At sinipi ni Lucas nang may natatanging galak ang huling linya ni Isaias. “At makikita ng lahat ng laman ang pagliligtas ng Diyos.” Ang lahat. Hindi lamang ang mga makapangyarihan sa listahan ni Lucas. Ang lahat.

Totoo ang mga pangalang binanggit ni Lucas. Noong taong labinsiyam na raan at animnapu't isa, sa Cesarea, sa baybayin ng Israel, natagpuan ng mga arkeologo ang isang batong may inskripsiyong nagbabanggit kay Poncio Pilato, prepekto ng Judea. Noong taong labinsiyam na raan at siyamnapu, isang pinalamutiang kahon ng mga buto ang natagpuan sa Jerusalem na may nakasulat na pangalang Jose na anak ni Caifas, na pinaniniwalaan ng maraming iskolar na pag-aari ng dakilang saserdote. At sinasabi ng mga Romanong historyador na naging emperador si Tiberio noong taong labing-apat pagkatapos ni Cristo, kaya ang kanyang ikalabinlimang taon ay bandang taong dalawampu't walo o dalawampu't siyam.

Sa Ikalabinlimang Taon ni Tiberio. Matatagpuan mo ito sa Lucas kabanata tatlo, talata isa hanggang anim. Hindi nanatili sa sabsaban ang pangako ng Pasko. Pumasok ito sa entablado ng tunay na kasaysayan. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Ano kaya ang kailangang ituwid sa sarili mong puso, upang ihanda ang daan para kay Jesus?