Ilawan sa Patungan

Isipin mo ang isang taong nagsisindi ng ilawan, at saka ito dali-daling itinatago sa ilalim ng balde. O isinisiksik sa ilalim ng kama. Nakakatawa, hindi ba? Iyan din ang tingin ni Jesus. At ginamit niya ang nakakatawang larawang iyon upang magsabi ng isang mahalagang bagay.

Sa Galilea, sinusundan si Jesus ng napakaraming tao saan man siya magpunta: mga mangingisda, mga magsasaka, mga inang may kasamang mga anak, mga maysakit at mga usisero. Minsan, sa isang burol, umupo siya at itinuro sa kanila kung ano ang ibig sabihin ng mapabilang sa kaharian ng Diyos. Sa isa pang pagkakataon, sa tabi ng lawa, ikinuwento niya sa kanila ang tungkol sa isang magsasakang naghahasik ng binhi. At sa dalawang pagkakataong iyon, nagsalita siya tungkol sa mga ilawan. Kilala ng lahat ng nakikinig ang maliliit na ilawang langis na yari sa luwad na nagbibigay-liwanag sa kanilang mga tahanan. Sa gabi, pupunuin mo ito ng langis ng olivo, sisindihan ang mitsa, at ilalagay sa mataas na patungan, upang mapuno ng maliit nitong apoy ang iisang silid ng bahay.

Walang taong pagkapagsindi ng ilawan ay tinatakpan ito ng sisidlan, o inilalagay sa ilalim ng higaan, sabi ni Jesus sa Ebanghelyo ni Lucas, kundi inilalagay ito sa isang patungan, upang makita ng mga pumapasok ang liwanag. Iisa lamang ang trabaho ng ilawan: ang magliwanag. At saka idinagdag ni Jesus, sapagkat walang bagay na lihim na hindi mahahayag. Ang katotohanan ng kaharian ng Diyos ay hindi para manatiling nakatago. Ito ay para makita. Kaya, sabi niya, ingatan ninyo kung paano kayo nakikinig. Makinig kayong mabuti. Ang sinumang mayroon ay bibigyan pa. Habang lalo tayong nakikinig at gumagawa ayon sa sinasabi ni Jesus, lalo tayong tumatanggap ng liwanag.

Sa burol, sa Ebanghelyo ni Mateo, may sinabi si Jesus na lalo pang matapang. Kayo ang ilaw ng sanlibutan. Hindi lamang, ako ang ilaw, kahit totoo iyon. Kayo. Mga mangingisda at magsasaka, mga karaniwang tao, ang ilaw ng sanlibutan. Ang isang bayang nakatayo sa ibabaw ng burol ay hindi maitatago, sabi niya. Marahil ay itinuro niya ang isang bayan sa tuktok ng isang kalapit na burol, ang mapuputi nitong mga bahay na tinatamaan ng sikat ng araw, tanaw mula sa malayo. Hindi rin nagsisindi ang mga tao ng ilawan at inilalagay sa ilalim ng takalan. Inilalagay nila ito sa patungan, at nagbibigay ito ng liwanag sa lahat ng nasa bahay.

Saka dumating ang punto. Gayon din paliwanagin ninyo ang inyong ilaw sa harap ng mga tao, upang makita nila ang inyong mabubuting gawa, at luwalhatiin ang inyong Ama na nasa langit. Pansinin mo kung saan napupunta ang papuri. Hindi sa atin. Kapag nakikita ng mga tao ang ating kabaitan, ang ating katapatan, ang ating malasakit sa iba, dapat silang tumingala at magpasalamat sa Diyos. Hiram ang ating liwanag, gaya ng buwang nagliliwanag sa liwanag ng araw. Ang liwanag na dumating sa sanlibutan noong Pasko ay dapat kumalat, mula sa isang ilawan tungo sa isa pa, hanggang sa magliwanag ang buong bahay.

Ang takalang binanggit ni Jesus ay hindi basket. Ang salitang Griego, modios, ay isang karaniwang panukat ng butil, isang mangkok sa bahay na naglalaman ng mga siyam na litro. Mayroon nito ang bawat tahanan. Ang pagtatakip nito sa isang ilawan ay hindi lamang magtatago sa apoy. Mawawalan pa ng hangin ang apoy, at mamamatay ito.

Ilawan sa Patungan. Matatagpuan mo ito sa Lucas kabanata walo, talata labing-anim hanggang labingwalo, at sa Mateo kabanata lima, talata labing-apat hanggang labing-anim. Tuwing Pasko, nagsasabit tayo ng mga ilaw saan-saan; ipinaaalala sa atin ni Jesus na ang kanyang mga tagasunod ay dapat magliwanag buong taon. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Saan mo maaaring itinatago ang iyong liwanag, at anong isang mabuting bagay ang magagawa mo ngayong linggo upang hayaan itong magliwanag?