Watu Mia Moja Walishwa

Mikate ishirini midogo ya shayiri. Wanaume mia moja wenye njaa. Ukipiga hesabu, haitoshi kabisa. Na bado nabii mmoja anasema: wagawieni.

Tuko katika ufalme wa kaskazini wa Israeli, karibu miaka mia nane na hamsini kabla ya Yesu. Kuna njaa katika nchi. Mvua imekosekana, mashamba ni duni, na chakula ni haba. Nabii Elisha, aliyeendeleza kazi ya nabii mkuu Eliya, anakaa huko Gilgali pamoja na kundi la manabii, kikundi cha wanaume wanaojifunza kutoka kwake na kumtumikia Mungu pamoja. Wako karibu mia moja. Na wana njaa. Mapema siku hiyo hiyo, sufuria ya mchuzi ilikuwa imeharibiwa na matango ya mwitu yenye sumu, mpaka Elisha alipotia unga ndani yake na kuufanya uwe salama kuliwa. Kila mtu anawaza juu ya chakula.

Kisha anafika mtu mmoja kutoka mahali paitwapo Baal-shalisha. Amebeba zawadi kwa ajili ya Elisha, mtu wa Mungu. Katika gunia lake kuna mikate ishirini ya shayiri iliyotengenezwa kwa nafaka ya kwanza ya mavuno, na masuke mabichi ya nafaka. Hii si mikate mikubwa kama yetu. Ni mikate midogo, bapa na ya mviringo, aina ambayo mtu mmoja angeweza kuila katika mlo mmoja. Shayiri ilikuwa nafaka ya watu wa kawaida na ya maskini, zao la kwanza kukomaa wakati wa masika. Na haya ni malimbuko yake, sehemu ya kwanza kabisa ya mavuno yake. Wakati wa njaa, hiyo ni zawadi ya gharama kubwa.

Elisha anaitazama mikate, kisha anawatazama wale wanaume mia moja waliomzunguka. Naye anamwambia mtumishi wake: wape watu hawa, wale. Mtumishi haamini masikio yake. Nini? Niweke hiki mbele ya watu mia moja? Mikate ishirini midogo kwa wanaume wazima mia moja. Kila mmoja angepata kombo tu na kuondoka akiwa bado na njaa. Lakini Elisha analisema tena. Wape watu, wale. Kwa maana Bwana asema hivi: watakula, na kitabaki kingine. Si wazo la Elisha mwenyewe. Ni neno kutoka kwa Mungu. Si kutosha tu. Ni kubaki na ziada.

Basi mtumishi anafanya hivyo. Anaiweka mikate mbele ya wanaume wale. Wanakula. Na wanaendelea kula. Na wanapomaliza, kuna mikate iliyobaki, sawasawa kabisa na Bwana alivyosema. Biblia inasimulia muujiza huu wote katika mistari mitatu tu, kwa utulivu, bila makelele. Mtu mkarimu alitoa sehemu ya kwanza ya kile alichokuwa nacho. Nabii aliliamini neno la Mungu. Na Mungu akaifanya zawadi ndogo ilishe umati, na kubaki ziada.

Mtu yule alimletea Elisha malimbuko yake, na hilo lilikuwa jambo lisilo la kawaida. Sheria ya Musa ilisema kwamba sehemu ya kwanza ya mavuno ipelekwe kwa makuhani katika patakatifu pa Mungu. Lakini wakati wa Elisha ufalme wa kaskazini uliabudu katika mahali pa ibada palipowekwa na wafalme wake, wakiwa na ndama wa dhahabu huko Betheli na Dani. Inaonekana kwamba watu wengi waaminifu wa kaskazini walipeleka matoleo yao kwa manabii wa Mungu badala yake.

Watu mia moja walishwa. Unaweza kuisoma habari hii katika Kitabu cha Pili cha Wafalme, sura ya nne, mistari ya arobaini na mbili hadi ya arobaini na nne. Mamia ya miaka baadaye, Yesu alichukua mikate mitano ya shayiri kutoka kwa mvulana mmoja juu ya mlima kando ya Bahari ya Galilaya, akawalisha watu elfu tano, na vikapu vya mabaki vikabaki. Mungu aliyewalisha manabii ndiye aliyewalisha makutano, na wakati wa Krismasi Wakristo hukumbuka kwamba mtoto aliyezaliwa Bethlehemu, mji ambao jina lake linamaanisha nyumba ya mkate, alijiita mkate wa uzima. Basi hili hapa ni swali la kwenda nalo. Mtu mmoja alileta zawadi ndogo, na Mungu akaifanya itoshe na kuzidi. Ni kitu gani kidogo ambacho ungeweza kutoa Krismasi hii, ukimwamini Mungu akitumie?