Magbantay Kayo

Hatinggabi na. Madilim at tahimik ang bahay. At sa tabi ng pintuan sa harap, may isang aliping nakaupo at gising, nakikinig sa mga yabag sa daan, sapagkat maaaring umuwi ang panginoon anumang sandali.

Ito ang huling linggo ng buhay ni Jesus bago ang krus. Nagtuturo siya sa templo sa Jerusalem. Paglabas nila, itinuro ng isa sa kanyang mga alagad ang malalaki at magagandang bato ng mga gusali ng templo. Sinabi ni Jesus sa kanila na balang araw ay walang batong maiiwan sa ibabaw ng kapwa bato. Kalaunan, habang nakaupo sa Bundok ng mga Olivo at nakatanaw sa kabila ng lambak sa templong kumikinang sa liwanag ng dapithapon, apat sa kanyang mga kaibigan ang nagtanong sa kanya nang sarilinan: sina Pedro, Santiago, Juan at Andres. Kailan mangyayari ang mga bagay na ito? Ano ang magiging tanda? Nagsalita si Jesus sa kanila tungkol sa mga kaguluhang darating, at tungkol sa araw na darating ang Anak ng Tao sa mga alapaap na may dakilang kapangyarihan at kaluwalhatian. At pagkatapos ay may sinabi siyang nakagugulat.

Datapuwat tungkol sa araw o oras na iyon ay walang nakaaalam, kahit ang mga anghel sa langit, kahit ang Anak, kundi ang Ama lamang. Walang makapagtatakda ng petsa. Hindi ang pinakamatalinong guro. Hindi ang mga anghel. Sinabi ni Jesus na kahit siya, ang Anak, noong mga araw na nabubuhay siya bilang tao sa lupa, ay hindi nag-angking alam ito. Ang Ama lamang ang nakaaalam. Kaya walang saysay ang panghuhula ng mga petsa. Iba ang mahalaga. Mag-ingat kayo, magbantay at manalangin, sapagkat hindi ninyo alam kung kailan ang panahon. Makinig nang mabuti. Manatiling gising. Patuloy na manalangin.

Pagkatapos ay nagkuwento si Jesus ng isang maikling kuwento. Ito ay gaya ng isang taong maglalakbay nang malayo. Iniwan niya ang kanyang bahay at ipinagkatiwala ito sa kanyang mga alipin, binigyan ang bawat isa ng kanyang gawain. At inutusan niya ang tagabantay ng pinto na magbantay. Ang trabaho ng tagabantay ng pinto ay maging handang buksan ang pinto sa sandaling bumalik ang panginoon. Pagkatapos ay tuwirang kinausap ni Jesus ang kanyang mga kaibigan. Magbantay nga kayo, sapagkat hindi ninyo alam kung kailan darating ang panginoon ng bahay, sa gabi, o sa hatinggabi, o sa pagtilaok ng manok, o sa umaga. Anumang sandali ng gabi. Baka sa biglang pagdating niya ay maratnan niya kayong natutulog.

Hindi sila tinatakot ni Jesus. Itinuturo niya sa kanila kung paano mamuhay. Ang aliping nagmamahal sa kanyang panginoon ay hindi nagpupuyat nang balisa habang tinitingnan ang orasan. Ginagawa niya ang gawaing ibinigay sa kanya, at pinananatili niyang may sindi ang ilawan at handa ang pinto. At pagkatapos ay pinalawak ni Jesus ang bilog. Apat na mangingisda sa gilid ng burol ang kausap niya. Pero ang kanyang huling pangungusap ay para sa lahat ng susunod sa kanya kailanman. At ang sinasabi ko sa inyo ay sinasabi ko sa lahat: Magbantay kayo. Kasama tayo roon.

Ang apat na oras ng gabi na binanggit ni Jesus ay tugma sa paghahati ng mga Romano sa gabi sa apat na pagbabantay, bawat isa ay mga tatlong oras: gabi, hatinggabi, pagtilaok ng manok at madaling-araw. Ginagamit ng ebanghelyo ni Marcos ang sistemang Romanong ito. At ilang kabanata pagkatapos, lumitaw muli ang mga oras na ito: ikinaila ni Pedro si Jesus habang tumitilaok ang manok, at ibinigay ng mga punong saserdote si Jesus kay Pilato nang madaling-araw.

Magbantay Kayo. Mababasa mo ito sa Marcos kabanata labintatlo, talata tatlumpu't dalawa hanggang tatlumpu't pito. Ang salitang Adbiyento ay mula sa salitang Latin na nangangahulugang pagdating. Ang mga linggo bago ang Pasko ay lumilingon sa unang pagdating ni Jesus bilang sanggol sa Betlehem, at tumatanaw sa araw na pinaniniwalaan ng mga Kristiyano na siya ay darating muli. Hindi natin alam kung kailan. Ang sinabi lamang sa atin: manatiling gising, patuloy na gumawa, panatilihing handa ang pinto. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Sinabi ni Jesus sa lahat ng kanyang tagasunod: magbantay kayo. Ano kaya ang hitsura ng pagiging gising at handa mo para sa kanya?