Sa Pasimula

Bago pa nagkaroon ng umaga. Bago pa nagkaroon ng lupang matatapakan, o langit na matitingala. Bago pa nagkaroon ng sinumang magkukuwento. Naroon na ang Diyos. At ganito nagsisimula ang Biblia.

Ang mga unang pahina ng Biblia ay iningatan ng mga taong malapit sa lupa. Mga magsasaka at mga pastol. Mga taong nakakita sa pagsikat ng araw sa mga burol ng Canaan at sa paglubog nito sa Malaking Dagat. Kilala nila ang tunay na dilim. Kilala nila ang baha. Alam nila kung gaano karupok ang isang ani. At sa paligid nila, may kani-kaniyang kuwento ang mga bansa tungkol sa pinagmulan ng mundo. Mga kuwento ng mga diyos na naglalaban. Mga kuwento ng gulo at takot. Iba ang kuwento ng Genesis. Makinig ka.

Sa pasimula, nilikha ng Diyos ang langit at ang lupa. Ang lupa ay walang anyo at walang laman. Dilim ang bumabalot sa malalim na tubig. At ang Espiritu ng Diyos ay umaali-aligid sa ibabaw ng tubig. Pagkatapos, nagsalita ang Diyos. “Magkaroon ng liwanag.” At nagkaroon ng liwanag. Walang pakikipagbuno. Walang digmaan. Isang salita lang, at bumuhos ang liwanag sa dilim. Nakita ng Diyos na mabuti ang liwanag. Inihiwalay niya ang liwanag sa dilim. Tinawag niyang araw ang liwanag, at gabi ang dilim. At dumating ang gabi, at dumating ang umaga. Ang unang araw. Sa ikalawang araw, gumawa ang Diyos ng malawak na kalawakan, isang balangaw ng langit, at hinati niya ang tubig sa itaas at ang tubig sa ibaba. Gabi. Umaga. Ang ikalawang araw.

Sa ikatlong araw, tinipon ng Diyos ang mga dagat sa kani-kanilang lugar, at lumitaw ang tuyong lupa. Saka nagsimulang tumubo ang lupa. Damo. Mga halamang may binhi. Mga punong hitik sa bunga, bawat isa may dalang binhi ng susunod. Sa ikaapat na araw, naglagay ang Diyos ng mga ilaw sa langit. Isang malaking ilaw para sa araw. Isang maliit na ilaw para sa gabi. At pati ang mga bituin. Sila ang magtatakda ng mga panahon, ng mga araw at ng mga taon. Sa ikalimang araw, napuno ng buhay ang tubig. Kumikislap na parang pilak ang mga isda sa mababaw. Gumagalaw ang malalaking nilalang sa kailaliman. At lumipad ang mga ibon sa malawak na langit. Pinagpala sila ng Diyos. “Magpakarami kayo,” sabi niya. “Punuin ninyo ang mga dagat. Dumami ang mga ibon sa lupa.”

Sa ikaanim na araw, nabuhay ang lupa. Mga baka at mga mababangis na hayop. Mga gumagapang sa damuhan. At pagkatapos, gumawa ang Diyos ng isang bagong bagay. “Lalangin natin ang tao ayon sa ating larawan,” sabi niya, “ayon sa ating wangis.” Kaya nilikha ng Diyos ang tao ayon sa kanyang sariling larawan. Lalaki at babae ang pagkalikha niya sa kanila. Pinagpala niya sila, at binigyan sila ng tungkulin: punuin ang lupa at alagaan ito, pamahalaan ang mga isda at mga ibon at bawat may buhay. Binigyan niya sila ng binhi at bunga bilang pagkain, at ng bawat luntiang halaman para sa mga hayop. Pagkatapos, tiningnan ng Diyos ang lahat ng kanyang ginawa. Hindi lang mabuti ngayon. Napakabuti. Gabi. Umaga. Ang ikaanim na araw.

At pagkatapos, sa ikapitong araw, nagpahinga ang Diyos. Hindi dahil pagod siya. Kundi dahil tapos na ang gawain. Buo na ang langit at ang lupa, kasama ang lahat ng naroon. Kaya pinagpala ng Diyos ang ikapitong araw at ginawa itong banal. Isang araw na ibinukod. Isang araw para tumigil, at para tamasahin ang lahat ng nagawa. Ang buong mundo, maayos, puno, at mabuti. At sa gitna nito, mga taong ginawa para ipakita ang larawan ng Siyang lumikha ng lahat.

May isang bagay na magandang malaman. May sarili ring mga kuwento ng paglikha ang ibang mga bayan sa sinaunang Malapit na Silangan. Ang pinakakilala ay isang tula ng Babilonia na tinatawag na Enuma Elish. Doon, nanalo ang diyos na si Marduk sa isang marahas na labanan laban sa diyosa ng dagat na si Tiamat. Hinati niya sa dalawa ang katawan nito, at mula roon ginawa ang langit at ang lupa. Ang mga tao naman ay ginawa para gawin ang mabibigat na trabahong ayaw nang gawin ng mga diyos. Ibang-iba ang tunog ng Genesis. Walang labanan. Hindi man lang pinangalanan ang araw at ang buwan; mga ilaw lang sila, inilagay kung saan gusto ng Diyos. At hindi alipin ang mga tao. Dala nila ang mismong larawan ng Diyos, at sila ay pinagpala. Ipinakita ng mga iskolar gaya ni John Walton kung gaano katingkad ang mga pagkakaibang ito sa mga unang nakarinig ng Genesis.

Ang kuwentong iyan ay mula sa Genesis, kabanata isa, hanggang kabanata dalawa, talata tatlo. Hindi nagsimula ang mundo sa gulo at takot. Nagsimula ito sa isang tinig, sa isang salita, at sa isang Diyos na nagsabing ito ay mabuti. Kaya heto ang isang bagay na pag-iisipan mo ngayong linggo. Kung ginawa ka ayon sa larawan ng Diyos, ano kaya ang ibig sabihin nito sa pakikitungo mo sa mga tao sa paligid mo, at sa mundong tinitirhan mo?