Apoy sa Bundok Carmelo

Tahimik na nakatayo ang napakaraming tao sa gilid ng isang bundok. Sa isang dambana, nakapatong pa rin ang isang handog na hindi nagalaw matapos ang isang buong araw ng sigawan. Sa kabila, isang handog na basang-basa ang nakapatong, at puno ng tubig ang kanal sa paligid nito. Itinaas ng isang lalaki ang kanyang mukha sa langit at nanalangin. Pagkatapos ay bumagsak ang apoy.

Tatlong taon nang walang ulan sa Israel. Naging alikabok ang mga bukid. Natuyo ang mga batis. Inakay ni Haring Achab at ng kanyang reynang si Jezabel ang bansa sa pagsamba kay Baal, at tinutugis ni Jezabel ang mga propeta ng Panginoon. Isang opisyal ng palasyo na nagngangalang Abdias, na may takot sa Panginoon, ang nagtago ng isandaan sa kanila sa dalawang yungib, limampu sa bawat isa, at binuhay sila sa tinapay at tubig. Ngayon ay isinugo ng Diyos ang propetang si Elias upang harapin ang hari. Nang makita siya ni Achab, nanlibak ito. Ikaw ba iyan, ikaw na nanggugulo sa Israel? Hindi natinag si Elias. Hindi ako ang nanggulo sa Israel. Ikaw, dahil tinalikuran mo ang mga utos ng Panginoon at sumunod ka sa mga Baal. Pagkatapos ay naglatag siya ng hamon. Tipunin mo ang buong Israel sa Bundok Carmelo, at dalhin mo ang mga propeta ni Baal.

Kaya dumating sila. Apat na raan at limampung propeta ni Baal, at napakaraming Israelita, lahat ay umaakyat sa kaitaasan ng Carmelo. Tumayo si Elias sa harap nila at nagtanong ng isang tanong na tumatagos sa puso. Hanggang kailan kayo magpapaika-ika sa pagitan ng dalawang isipan? Kung ang Panginoon ang Diyos, sumunod kayo sa kanya. Pero kung si Baal ang Diyos, sa kanya kayo sumunod. Walang umimik ni isa. Kaya inilatag ni Elias ang pagsubok. Dalawang toro. Dalawang dambana. May kahoy, pero walang apoy. Tumawag kayo sa pangalan ng inyong diyos, at tatawag ako sa pangalan ng Panginoon. Ang Diyos na sasagot sa pamamagitan ng apoy, siya ang Diyos. At ngayon ay nagkaroon ng tinig ang bayan. Mabuti ang planong iyan.

Nauna ang mga propeta ni Baal. Inihanda nila ang kanilang toro at nagsimulang tumawag. O Baal, dinggin mo kami! Buong umaga silang sumisigaw. Wala. Nagsayaw sila paikot sa kanilang dambana. Pagsapit ng tanghali, hindi na napigilan ni Elias ang sarili. Lakasan pa ninyo ang sigaw! Diyos siya, hindi ba? Baka malalim ang kanyang iniisip. Baka abala siya, o naglalakbay. Baka natutulog siya at kailangang gisingin. Kaya lalo pa nilang nilakasan ang sigaw, at sa kanilang desperasyon ay sinugatan pa nila ang kanilang sarili ng mga tabak at mga sibat, ayon sa kanilang kaugalian, hanggang sa umagos ang dugo sa kanilang katawan. Mabagal na lumipas ang hapon. Nagwala sila hanggang sa oras ng paghahandog sa gabi. Pero malinaw ang sinasabi ng Biblia. Walang tinig. Walang sumagot. Walang pumansin.

Ngayon ay si Elias naman. Lumapit kayo sa akin, sabi niya sa bayan, at nagsiksikan sila palapit. Inayos niya ang gibang dambana ng Panginoon gamit ang labindalawang bato, isa para sa bawat lipi ng Israel. Naghukay siya ng kanal sa paligid nito. Inilagay niya sa ibabaw ang kahoy at ang handog. Pagkatapos ay gumawa siya ng bagay na tila walang saysay. Punuin ninyo ng tubig ang apat na malalaking banga at ibuhos sa handog at sa kahoy. Ginawa nila. Ulitin ninyo. Ginawa nila. Gawin ninyo sa ikatlong pagkakataon. Binasa ng tubig ang kahoy, umagos pababa sa mga bato, at pinuno ang kanal. Pagkatapos ay humakbang paharap si Elias at nanalangin. Walang sigawan. Walang sayawan. Panginoon, Diyos ni Abraham, ni Isaac at ni Israel, ipakilala mo ngayon na ikaw ang Diyos sa Israel, at na ako ay iyong lingkod. Sagutin mo ako, Panginoon, sagutin mo ako, upang malaman ng bayang ito na ikaw ang Diyos, at na ibinabalik mo ang kanilang puso.

At bumagsak ang apoy ng Panginoon. Tinupok nito ang handog, ang kahoy, ang mga bato at ang alabok, at sinimot ang tubig sa kanal. Nagpatirapa ang bayan. Ang Panginoon, siya ang Diyos! Ang Panginoon, siya ang Diyos! Iniutos ni Elias na hulihin ang mga propeta ni Baal, at tahimik ngunit malinaw na itinala ng Biblia na ibinaba sila ni Elias sa batis ng Cison at doon sila pinatay. Pagkatapos ay umakyat si Elias sa tuktok ng Carmelo, yumukod sa lupa, at isinubsob ang kanyang mukha sa pagitan ng kanyang mga tuhod. Pitong ulit niyang inutusan ang kanyang lingkod na tumanaw sa dagat. Anim na ulit bumalik ang lingkod. Walang anuman. Sa ikapitong ulit ay sinabi niya, May maliit na ulap na tumataas mula sa dagat, kasinliit ng palad ng tao. Hindi nagtagal ay dumilim ang langit sa ulap at hangin, at nagsimulang bumuhos ang malakas na ulan.

Bakit paligsahan tungkol sa apoy, sa isang lupaing naghihintay ng ulan? Dahil sa kung sino si Baal sa paniniwala ng kanyang mga mananamba. Inilalarawan ng mga sinaunang tekstong natuklasan sa Ugarit, sa baybayin ng Siria, si Baal bilang diyos ng bagyo, ang nakasakay sa mga ulap, na nagpapadala ng ulang nagpapatubo sa mga pananim. Si Jezabel ay anak ng hari ng mga Sidonio, mula rin sa mundong iyon sa baybayin. Kaya ang tatlong taong walang ulan, at ang isang diyos na hindi makapagpadala kahit ng isang kislap, ay tumama mismo sa bagay na inaasahan ng mga mananamba ni Baal mula sa kanya. Payak ang tanong sa Carmelo. Sino ba talaga ang nagpapadala ng apoy, at sino ba talaga ang nagpapadala ng ulan?

Apoy sa Bundok Carmelo. Matatagpuan mo ito sa Unang Mga Hari, kabanata labingwalo. Nagpapaika-ika ang bayan sa pagitan ng dalawang isipan, sinusubukang ilagay ang isang paa sa magkabilang panig. Nang araw na iyon ay sumagot ang Diyos, at nalaman nila. Kaya heto ang tanong na dadalhin mo. Saan ka nagpapaika-ika sa pagitan ng dalawang isipan, at ano kaya ang hitsura ng pagsunod sa Diyos nang buong puso?