Ang Hagdan ni Jacob

Isang binata ang nakahigang mag-isa sa isang mabatong gilid ng burol, nakaunan sa isang bato. Walang tolda. Walang pamilya. Walang daan pabalik. Ipinikit niya ang kanyang mga mata. At bumukas ang langit.

Tumatakas si Jacob. Nilinlang niya ang kanyang amang si Isaac at kinuha ang pagpapalang para sana sa kanyang kapatid na si Esau, at sumumpa si Esau na papatayin siya. Kaya umalis si Jacob sa Beerseba, sa malayong timog, patungong hilaga sa Haran, daan-daang milya ang layo, kung saan nakatira ang kapatid ng kanyang ina na si Laban. Kaunti lamang ang kanyang dala. Anuman ang iba niyang pasan, pasan niya ang bigat ng kanyang ginawa. Isang gabi, lumubog ang araw habang nasa parang pa siya. Walang bayan, walang bahay-tuluyan. Kaya kinuha niya ang isa sa mga batong naroon, inilagay ito sa ilalim ng kanyang ulo, at humiga upang matulog.

At nanaginip si Jacob. Nakita niya ang isang hagdang nakatayo sa lupa, at ang dulo nito ay umaabot hanggang sa langit. At ang mga anghel ng Diyos ay umaakyat at bumababa roon. Paakyat at pababa, sa pagitan ng langit at ng malungkot na pirasong lupang ito. At doon, sa itaas nito, nakatayo ang Panginoon mismo.

Ako ang Panginoon, ang Diyos ng iyong lolong si Abraham at ang Diyos ni Isaac. Ang lupaing hinihigaan mo ay ibibigay ko sa iyo at sa iyong binhi. Magiging gaya sila ng alabok ng lupa, kakalat sa kanluran at sa silangan, sa hilaga at sa timog. Sa pamamagitan mo at ng iyong binhi ay pagpapalain ang lahat ng angkan sa lupa. Tingnan mo, ako ay kasama mo. Iingatan kita saan ka man pumunta, at ibabalik kita sa lupaing ito. Hindi kita iiwan hangga't hindi ko nagagawa ang aking ipinangako sa iyo.

Isipin mo kung sino ang kinakausap ng Diyos. Hindi isang bayani. Isang takas. Isang mandaraya. Isang binatang kasisinungaling lamang sa kanyang bulag na ama at gumamit pa ng pangalan ng Diyos upang gawin iyon. At hindi nagsimula ang Diyos sa isang sermon. Nagsimula siya sa isang pangako. Ang parehong pangakong ibinigay niya kay Abraham, at kay Isaac. Ngayon ay kay Jacob na ito. At pagkatapos, ang mga salitang pinakakailangan ng isang nag-iisang manlalakbay. Ako ay kasama mo. Hindi kita iiwan.

Nagising si Jacob nang biglaan. Tunay na ang Panginoon ay nasa lugar na ito, at hindi ko alam. At natakot siya. Kakila-kilabot ang lugar na ito! Ito ay walang iba kundi ang bahay ng Diyos. Ito ang pintuan ng langit. Maagang-maaga, kinuha niya ang batong tinulugan niya at itinayo ito bilang isang haligi. Binuhusan niya ng langis ang ibabaw nito, tanda na ito ay banal. Pinangalanan niya ang lugar na Bethel, na nangangahulugang bahay ng Diyos. Bago iyon, Luz ang tawag sa bayang malapit doon.

Pagkatapos ay nanata si Jacob. At pakinggan mo kung paano niya ito sinabi. Kung sasamahan ako ng Diyos, at iingatan ako sa paglalakbay na ito, at bibigyan ako ng tinapay na makakain at damit na maisusuot, upang makabalik ako sa bahay ng aking ama nang payapa, kung gayon ang Panginoon ang magiging Diyos ko. Ang batong ito ay magiging bahay ng Diyos. At sa lahat ng ibibigay mo sa akin, ibabalik ko sa iyo ang ikasampung bahagi. Kung. Nakikipagtawaran pa rin si Jacob. Bago at maliit pa ang kanyang pananampalataya. Pero nagsimula na ito. At ang Diyos, na kapapangako pa lamang ng lahat, ay tila hindi alintana na doon magsimula.

Ang salitang karaniwang isinasalin na hagdan ay dito lamang lumilitaw sa buong Biblia ng mga Hebreo, kaya hindi lubos na tiyak ng mga iskolar kung ano ang hitsura nito. Marami ang nag-iisip na mas angkop ang hagdanang bato o daang paakyat, at may ilang naghahambing dito sa malalaking baytang-baytang na tore ng templo sa sinaunang Mesopotamia, na tinatawag na ziggurat, na ang mga hagdan ay pinaniniwalaang nag-uugnay sa lupa at sa langit. Makalipas ang ilang siglo, binalikan ni Jesus ang panaginip na ito. Sa Ebanghelyo ni Juan, sinabi niya kay Natanael, makikita mong bukas ang langit, at ang mga anghel ng Diyos ay umaakyat at bumababa sa Anak ng Tao.

Ang panaginip ni Jacob sa Bethel ay matatagpuan sa Genesis kabanata dalawampu't walo, talata sampu hanggang dalawampu't dalawa. Natulog si Jacob na pakiramdam niya ay nag-iisa siya, at nagising na alam niyang naroon na pala ang Diyos noon pa man. Kaya heto ang isang bagay na pag-isipan mo ngayong gabi. Saan maaaring kasama mo ang Diyos, sa isang lugar na hindi mo inaasahang matatagpuan siya?