Tumakas si Jonas

Umuungol ang barko. Humahampas ang mga alon sa kubyerta. Itinatapon ng mga marinero sa dagat ang mga kargamento at sumisigaw sa kani-kanilang diyos. At sa ilalim ng kubyerta, sa gitna ng lahat ng ito, may isang lalaking mahimbing na natutulog.

Ang pangalan niya ay Jonas, at isa siyang propeta ng Israel. Isang araw, kinausap siya ng Diyos. “Pumunta ka sa Ninive, ang malaking lungsod, at magsalita ka laban dito, sapagkat umabot na sa harap ko ang kanilang kasamaan.” Ang Ninive ay isang lungsod ng Asiria, ang pinakakinatatakutang imperyo noong panahong iyon, at kaaway ng Israel. Tumayo si Jonas. Bumaba siya sa daungan ng Joppe. Bumili siya ng tiket. Papuntang Tarsis. Halos kasinlayo sa kabilang direksyon na kayang marating ng isang barko.

Sa laot, nagpadala ang Diyos ng malakas na hangin. Sobrang lakas ng bagyo na halos mawasak na ang barko. Nakita ng kapitan si Jonas na natutulog at niyugyog siya. “Paano ka nakakatulog? Bumangon ka at tumawag sa iyong Diyos!” Nagpalabunutan ang mga marinero para malaman kung sino ang may sala, at kay Jonas napunta ang palabunot. Sinabi niya sa kanila ang totoo. “Sinasamba ko ang Panginoon, ang Diyos ng langit, na lumikha ng dagat at ng tuyong lupa. Tinatakasan ko siya. Ihagis ninyo ako sa dagat, at kakalma ito.” Ayaw nilang gawin iyon. Buong lakas silang sumagwan pabalik sa lupa. Pero lalo lang lumakas ang bagyo. Sa huli, nanalangin sila para sa awa, binuhat si Jonas, at inihagis siya sa dagat. At tumahimik ang dagat.

Lumubog si Jonas. Pumulupot ang mga damong-dagat sa kanyang ulo. Pagkatapos, may napakalaking bagay na umahon mula sa kailaliman. Naghanda ang Diyos ng isang malaking isda, at nilulon nito nang buo si Jonas. Tatlong araw at tatlong gabi siya sa loob nito. At doon, sa dilim, nanalangin si Jonas. Naalala niya kung paano siya tumawag mula sa kalaliman at pinakinggan siya ng Diyos. Nagtapos siya sa isang pangako at isang sigaw: “Ang pagliligtas ay mula sa Panginoon!” Pagkatapos, nagsalita ang Diyos sa isda, at iniluwa nito si Jonas sa tuyong lupa.

Kinausap ng Diyos si Jonas sa ikalawang pagkakataon. Parehong mensahe. Sa pagkakataong ito, pumunta si Jonas. Napakalaki ng Ninive, tatlong araw na lakad para matawid. Isang araw pa lang nakakapasok si Jonas nang sumigaw siya. “Apatnapung araw na lang, at gugunawin ang Ninive!” Iyon lang. Iilang salita lang. Lima lang sa wikang Hebreo. At naniwala sa Diyos ang buong lungsod. Nagsuot ng sako ang mga tao, mula sa pinakadakila hanggang sa pinakaaba. Nakarating ang balita sa hari. Bumaba siya sa kanyang trono, nagbalot ng sako at naupo sa alabok. “Talikuran ng lahat ang kanilang masasamang gawa,” utos niya. “Sino ang nakakaalam? Baka magbago pa ang isip ng Diyos.” Nakita ng Diyos ang ginawa nila. At naawa siya. Hindi dumating ang kapahamakan.

Baka akala mo matutuwa si Jonas. Galit na galit siya. “Ito mismo ang dahilan kung bakit ako tumakas,” sabi niya sa Diyos. “Alam kong ikaw ay mapagbiyaya at maawain, banayad sa pagkagalit at puspos ng pag-ibig.” Padabog siyang lumabas ng lungsod at naupo para abangan kung ano ang mangyayari. Ang init ng araw. Kaya pinatubo ng Diyos ang isang mayabong na halaman sa ibabaw ni Jonas para lilim niya, at tuwang-tuwa si Jonas dito. Kinaumagahan, nagpadala ang Diyos ng isang uod. Nalanta ang halaman. Umihip ang isang nakapapasong hangin, at ninais ni Jonas na mamatay na lang. Pagkatapos, tinanong siya ng Diyos, “Nanghinayang ka sa isang halamang hindi mo itinanim o pinalaki. Hindi ba dapat akong mahabag sa Ninive, isang lungsod na may higit sa isandaan at dalawampung libong tao na hindi alam ang kanilang kanan sa kaliwa, at marami ring hayop?” At doon nagtatapos ang aklat. Nakabitin sa hangin ang tanong ng Diyos.

Para maramdaman ang galit ni Jonas, makakatulong na malaman kung ano ang kahulugan ng Ninive. Nakatayo ito sa tabi ng Ilog Tigris, katapat ng lungsod ng Mosul sa Iraq ngayon. Naging kabisera ito ng Asiria, isang imperyong sumakop sa mga kapitbahay nito nang may matinding kalupitan. Sa huli, wawasakin ng Asiria ang hilagang kaharian ng Israel, ang mismong bayan ni Jonas. Ang mautusang balaan ang Ninive ay parang mautusang tulungan ang kaaway.

Si Jonas, ang bagyo, ang isda at ang Ninive. Mababasa mo ito sa aklat ni Jonas, kabanata 1 hanggang 4. Masaya si Jonas sa awa ng Diyos para sa sarili niya, doon sa loob ng isda, pero hindi na gaanong masaya nang umabot ito sa mga taong ayaw niya. Kaya heto ang tanong na iniiwan sa atin ng aklat. Sino ang taong pinakaayaw mong patawarin ng Diyos?