Si Noe at ang Baha

Hindi tumigil ang ulan. Hindi isang araw. Hindi isang linggo. Apatnapung araw at apatnapung gabi itong bumuhos. At sa loob ng isang malaking barkong kahoy, isang pamilya at isang buong mundo ng mga hayop ang naghintay, nakinig, at nagtiwala.

Nangyari ang kuwentong ito noong unang panahon, sa mga unang araw ng mundo, ilang salinlahi pagkatapos nina Adan at Eva. Inilalarawan ng Biblia ang isang mundong lubhang nasira. Napuno na ng tao ang lupa, pero napuno rin nila ito ng karahasan. Sabi ng Genesis, nakita ng Panginoon kung gaano na kalaki ang kasamaan ng tao, at labis na nabagabag ang kanyang puso. Pero may isang lalaking iba. Ang pangalan niya ay Noe. Sabi ng Genesis, si Noe ay matuwid, walang kapintasan sa mga tao ng kanyang panahon, at tapat siyang lumakad kasama ng Diyos.

Kinausap ng Diyos si Noe. Sinabi niyang may darating na baha, at inutusan siyang gumawa ng daong. Hindi maliit na bangka. Isang napakalaking sasakyang yari sa kahoy na sipres, pinahiran ng alkitran sa loob at labas para hindi pasukin ng tubig. Tatlong palapag. Isang pinto sa tagiliran. Isang bukasan malapit sa bubong para sa liwanag. Tatlong daang siko ang haba nito. Mga isandaan at limampung metro iyon. Mas mahaba pa sa isang football field, nakatayo sa tuyong lupa. Isipin mo ang mga kapitbahay na nanonood. Isipin mo ang tunog ng mga martilyo, araw-araw. At nangako ang Diyos kay Noe. “Pagtitibayin ko ang aking tipan sa iyo.” Papasok si Noe sa daong kasama ang kanyang asawa, ang tatlo niyang anak na sina Sem, Cam at Jafet, at ang kanilang mga asawa. At kasama nila, magkapares ang bawat uri ng may buhay, lalaki at babae, para manatili silang buhay. May simpleng sinabi ang Genesis tungkol kay Noe. Ginawa niya ang lahat ng iniutos sa kanya ng Diyos.

At dumating ang araw. Pumasok ang mga hayop nang dala-dalawa, at pitong pares ang ilang uri. Mga ibon, mga baka, at mga gumagapang. Pumasok si Noe at ang kanyang pamilya. At ang Panginoon ang nagsara ng pinto. Pagkaraan ng pitong araw, sumambulat ang lahat ng bukal ng malaking kalaliman, at nabuksan ang mga durungawan ng langit. Bumayo ang ulan sa bubong. Tumaas ang tubig. Inangat nito ang daong mula sa lupa, at lumutang ang daong. Pataas nang pataas ang tubig, hanggang matakpan pati ang matataas na bundok. Namatay ang lahat ng humihinga sa tuyong lupa. Si Noe lang ang natira, at ang mga kasama niya sa daong. Sa loob ng isandaan at limampung araw, naghari ang tubig sa lupa.

Pero inalala ng Diyos si Noe. Inalala niya ang bawat hayop sa daong. Nagpadala siya ng hangin sa ibabaw ng lupa, at nagsimulang humupa ang tubig. Sumadsad ang daong sa mga bundok ng Ararat. Lumipas ang mga linggo. Pagkatapos, binuksan ni Noe ang isang bintana at pinalipad ang isang uwak. Paroo't parito ito. Saka niya pinalipad ang isang kalapati. Wala itong madapuan, kaya bumalik ito sa kanyang kamay. Pagkaraan ng pitong araw, pinalipad niya ulit ang kalapati. Pagdating ng gabi, bumalik ito na may dala sa tuka. Isang bagong pitas na dahon ng olibo. Alam na ni Noe. Tumutubo na ulit ang buhay. Naghintay pa siya ng pitong araw at pinalipad ang kalapati sa huling pagkakataon. Sa pagkakataong ito, hindi na ito bumalik.

Nang matuyo na ang lupa, sinabihan ng Diyos si Noe na lumabas na. Si Noe, ang kanyang pamilya at ang bawat hayop ay tumapak sa isang lupang nahugasan at tahimik. Ang unang ginawa ni Noe ay gumawa ng altar at sumamba. At gumawa ang Diyos ng tipan kay Noe, sa kanyang mga anak at apo, at sa bawat may buhay. Hindi na muling sisirain ng baha ang lahat ng buhay sa lupa. Habang may lupa, hindi titigil ang tag-araro at tag-ani, ang lamig at init, ang tag-araw at tag-lamig, ang araw at gabi. Pagkatapos, nagbigay ang Diyos ng tanda. Inilagay niya ang kanyang balangaw sa mga ulap. Isang bahaghari, nakaarko sa buong langit. Tuwing lilitaw ito, sabi ng Diyos, aalalahanin niya ang kanyang pangako.

May isang bagay na kawili-wili. Hindi lang Genesis ang sinaunang kuwento ng isang malaking baha. Sa Mesopotamia, ang lupain sa pagitan ng mga ilog ng Tigris at Eufrates, kinopya ng mga eskriba ang mga kuwento ng baha sa mga tapyas na putik. Sa Epiko ni Gilgamesh, may isang lalaking nagngangalang Utnapishtim na nakaligtas sa baha sakay ng isang malaking bangka. Nagpalipad din siya ng mga ibon, isang kalapati, isang langay-langayan at isang uwak, para malaman kung tuyo na ang lupa. Pero ibang-iba ang dating ng dalawang kuwento. Sa Gilgamesh, ang mga diyos ang nagpadala ng baha, at pagkatapos ay natakot sila sa kanilang ginawa. Sa Genesis, iisang Diyos ang humahatol nang may lungkot, nagliligtas nang may malasakit, at nagbibigkis sa sarili sa isang pangako.

Mababasa mo ang kuwento ni Noe sa Genesis, kabanata anim hanggang siyam. Totoo ang ulan. Totoo ang takot. Pero totoo rin ang pangako. Kaya sa susunod na makakita ka ng bahaghari, heto ang isang bagay na pag-iisipan mo. Aling pangako ng Diyos ang pinakakailangan mong alalahanin ngayon?