Si Samson at si Dalila

Isang malaking bulwagang punung-puno ng mga taong nagtatawanan at nagpipiging. Libu-libo pa ang nagsisiksikan sa bubungan. Isang bulag na bilanggo ang ipinasok upang aliwin sila. Isang bagay lamang ang hiniling niya sa batang umaakay sa kanya. Ipahipo mo sa akin ang mga haligi.

Pinamumunuan ni Samson ang Israel bilang hukom, at siya pa rin ang pinakamalakas na lalaking nakita ninuman. Minsan, sa Gaza, isang lungsod ng mga Filisteo, isinara ng kanyang mga kaaway ang mga pintuang-bayan at nag-abang upang patayin siya pagbubukang-liwayway. Pero bumangon si Samson nang hatinggabi, hinawakan ang mga pintuang-bayan, kasama ang mga haligi at lahat, binunot ang mga ito, at pinasan paakyat sa isang burol. Walang makapipigil sa kanya. Pero may kahinaan si Samson, at wala ito sa kanyang mga kalamnan. Umibig siya sa isang babae sa libis ng Sorec. Ang pangalan niya ay Dalila.

Lumapit kay Dalila ang mga pinuno ng mga Filisteo na may alok. Hikayatin mo siya. Alamin mo ang lihim ng kanyang dakilang lakas, at kung paano namin siya maigagapos at magagapi. Bawat isa sa amin ay magbibigay sa iyo ng isang libo't isandaang piraso ng pilak. Isa itong kayamanan. Kaya tinanong ni Dalila si Samson. Sabihin mo sa akin ang lihim ng iyong dakilang lakas. Paano ka maigagapos ng sinuman? Sinakyan ni Samson ang laro. Igapos mo ako ng pitong sariwang bagting ng busog na hindi pa natutuyo, at magiging kasinghina ako ng sinumang tao. Kaya ginawa iyon ni Dalila, habang may mga lalaking nakatago sa kabilang silid. Samson, narito na ang mga Filisteo! Pinatid niya ang mga bagting na parang sinulid na napalapit sa apoy.

Muling sumubok si Dalila. Ginawa mo akong katatawanan. Nagsinungaling ka sa akin. Mga bagong lubid na hindi pa nagagamit, sabi ni Samson. Iginapos siya ni Dalila. Pinatid niya ang mga iyon sa kanyang mga bisig na parang sinulid. Pagkatapos: ihabi mo ang pitong tirintas ng aking buhok sa tela ng iyong habihan. Ginawa iyon ni Dalila habang natutulog siya. Nagising siya at hinatak ang buong habihan. Ngayon ay halata na kung ano ang ginagawa ni Dalila. Gayunman ay patuloy na bumabalik si Samson. Paano mong masasabing mahal mo ako, sabi ni Dalila, gayong wala sa akin ang puso mo? Tatlong beses mo na akong ginawang katatawanan. Kinulit niya si Samson araw-araw, hanggang sa magsawa ito nang halos ikamatay. At sa wakas ay sinabi ni Samson sa kanya ang lahat. Wala pang labahang dumampi sa aking ulo, sapagkat ako ay Nazareo sa Diyos mula sa sinapupunan ng aking ina. Kapag inahitan ang aking ulo, iiwan ako ng aking lakas.

Alam ni Dalila na totoo na ito sa pagkakataong ito. Ipinatawag niya ang mga pinuno ng mga Filisteo, at dumating sila na hawak ang pilak. Pinatulog niya si Samson sa kanyang kandungan, at nagpatawag ng isang lalaki upang ahitin ang pitong tirintas ng buhok nito. Samson, narito na ang mga Filisteo! Nagising siya at naisip, Lalabas ako gaya ng dati at magpupumiglas nang malaya. Pero hindi niya alam na iniwan na siya ng Panginoon. Iyon marahil ang pinakamalungkot na linya sa buong kuwento. Sinunggaban siya ng mga Filisteo at dinukit ang kanyang mga mata. Dinala nila siya sa Gaza, iginapos ng mga kadenang tanso, at pinagiling ng butil sa bilangguan, paikot-ikot, gaya ng hayop sa gilingan. At pagkatapos ay nagdagdag ang aklat ng Mga Hukom ng isang tahimik na pangungusap. Nagsimulang tumubong muli ang buhok ng kanyang ulo.

Nagtipon ang mga pinuno ng mga Filisteo para sa isang malaking paghahain sa kanilang diyos na si Dagon. Ibinigay ng ating diyos sa ating kamay si Samson na ating kaaway! Sa kanilang kasiyahan, ipinatawag nila si Samson upang aliwin sila. Isang batang lingkod ang umakay sa kanya sa kamay at itinayo siya sa pagitan ng mga haligi. Ipahipo mo sa akin ang mga haliging sumusuporta sa templo, sabi ni Samson, upang makasandal ako sa mga ito. Puno ang bahay, at mga tatlong libong lalaki at babae ang nasa bubungan, nanonood. Pagkatapos ay nanalangin si Samson. Panginoong Diyos, alalahanin mo ako. Pakisuyong palakasin mo ako, ngayon lamang, O Diyos, upang sa isang dagok ay makaganti ako sa mga Filisteo dahil sa aking dalawang mata. Hinawakan niya ang dalawang haligi sa gitna, ang isa sa kanyang kanang kamay, ang isa sa kanyang kaliwa. Mamatay nawa akong kasama ng mga Filisteo! Itinulak niya nang buong lakas, at gumuho ang templo. Namatay si Samson kasama ng mga nasa loob. Dumating ang kanyang mga kapatid at ang kanyang pamilya, iniuwi siya, at inilibing sa libingan ng kanyang amang si Manoa. Pinamunuan niya ang Israel sa loob ng dalawampung taon.

Kaya bang pabagsakin ng isang tao ang isang gusali sa pagtulak sa dalawang haligi? Binibigyan tayo ng arkeolohiya ng larawan kung paano maaaring itinayo ang ganitong templo. Sa Tell Qasile, isang pook ng mga Filisteo na nasa loob na ngayon ng lungsod ng Tel Aviv, nahukay ng arkeologong si Amihai Mazar ang isang templo mula sa panahong ito. Ang bubong nito ay nakapatong sa dalawang haliging kahoy na nakatayo sa mga patungang bato, magkalapit sa gitna ng bulwagan. Alisin ang dalawang tukod na iyon, at babagsak ang bubong. Hindi ito ang templo ni Samson, na nasa Gaza. Pero ipinakikita nito na tugma ang kanyang kuwento sa paraan ng pagtatayo ng mga templo ng mga Filisteo.

Si Samson at si Dalila. Matatagpuan mo ito sa Mga Hukom, kabanata labing-anim. Unti-unting ibinunyag ni Samson ang kanyang lihim, at higit pa sa kanyang buhok ang nawala sa kanya. Pero kahit sa dilim ng bilangguan, nagsimulang tumubo ang kanyang buhok, at muli siyang tumawag sa Diyos. Kaya heto ang isang bagay na pag-isipan. Anong maliliit na pakikipagkompromiso ang maaaring dahan-dahang umagnas sa iyong katapatan sa Diyos?