Bahay para sa Pangalan ng Panginoon

Lumabas ang mga saserdote mula sa dakong banal, at isang ulap ang dumaloy papasok kasunod nila. Pinuno nito ang buong gusali. Hindi na makatayo ang mga saserdote upang gampanan ang kanilang tungkulin. Pinuno ng kaluwalhatian ng Panginoon ang bahay.

Sa loob ng maraming siglo, sumamba ang Israel sa Diyos sa isang tolda, ang tabernakulo, na binuhat sa ilang at itinayo sa lupain. Matagal nang ninanais ni Haring David na ipagtayo ang Diyos ng isang permanenteng bahay. Pero sinabi sa kanya ng Diyos, hindi. Ang anak mo ang magtatayo nito. Ngayon, ang anak na iyon, si Solomon, ang hari na. May kapayapaan sa bawat panig. At sinabi ni Solomon, ngayon na ang panahon.

Una, kailangan niya ng kahoy. Ang pinakamahusay sa mundo. Kaya sumulat siya kay Hiram, hari ng Tiro, sa baybayin sa hilaga. Alam ng lahat, sabi ni Solomon, na walang marunong pumutol ng troso na gaya ng mga taga-Sidon. Tuwang-tuwa si Hiram. Ibababa ng aking mga tauhan ang sedro at sipres mula sa Libano hanggang sa dagat, sabi niya. Pagtatalian namin ang mga troso upang maging mga balsa at palulutangin namin ang mga ito sa baybayin hanggang sa lugar na sasabihin mo. Bilang kapalit, nagpapadala si Solomon ng trigo at langis ng olibo, taun-taon. Nagtipon siya ng libu-libong manggagawa na nagsasalitan, isang buwan sa Libano at dalawang buwan sa kanilang tahanan. At sa mga burol, tumitibag ang mga mamumutol ng bato ng malalaking tipak ng magandang bato para sa mga pundasyon.

Pagkatapos, apat na raan at walumpung taon matapos lumabas ang Israel sa Egipto, nagsimula ang pagtatayo. At heto ang isang kahanga-hangang detalye. Hinubog at tinapos na ang bawat bato sa tibagan. Kaya sa mismong lugar ng pagtatayo, walang martilyo, walang palakol, walang anumang kasangkapang bakal na narinig. Tumaas ang templo sa halos ganap na katahimikan. Animnapung siko ang haba nito, mga dalawampu't pitong metro, at dalawampung siko ang luwang. Sa loob, binalutan ng sedro ang mga pader na bato, inukitan ng mga kalabasa at mga bukang bulaklak, at kinalupkupan ng ginto. Sa likuran ay ang kabanal-banalang dako, isang silid na magkakapareho ang haba, luwang at taas. Doon, ibinuka ng dalawang malalaking kerubin na yari sa kahoy ng olibo at nababalot ng ginto ang kanilang mga pakpak, mula sa isang pader hanggang sa kabila. Sa harapan ay nakatayo ang dalawang haliging tanso, at isang napakalaking palangganang tanso na tinatawag na dagat. Pitong taon ang inabot nito.

Pagkatapos ay tinipon ni Solomon ang buong Israel sa Jerusalem. Binuhat ng mga saserdote ang kaban ng tipan, ang kabang nababalutan ng ginto na naglalaman ng dalawang tapyas na bato na tinanggap ni Moises sa Sinai. Dinala nila ito sa kabanal-banalang dako at inilagay sa ilalim ng mga pakpak ng mga kerubin. At paglabas nila, pinuno ng ulap ang bahay ng Panginoon.

Tumayo si Solomon sa harap ng dambana, iniunat ang kanyang mga kamay sa langit at nanalangin. Panginoon, Diyos ng Israel, walang Diyos na gaya mo. At pagkatapos ay nagtanong siya. Pero tatahan ba talaga ang Diyos sa lupa? Ang langit, maging ang pinakamataas na langit, ay hindi ka kayang lamanin. Gaano pa kaya ang bahay na ito na aking itinayo! Kaya hiniling niya sa Diyos na makinig mula sa langit tuwing may mananalangin nang nakaharap sa lugar na ito. Kapag nagkasala ang mga tao at nagbalik-loob. Kapag may tagtuyot o taggutom o sakit. At maging kapag may dayuhang dumating mula sa malayong bansa, dahil nabalitaan nila ang iyong dakilang pangalan. Pakinggan mo rin sila, panalangin ni Solomon, upang makilala ka ng lahat ng bayan sa lupa. Pagkatapos ay binasbasan ng hari ang bayan, at nagdiwang sila nang ilang araw. At umuwi sila, sabi ng Biblia, na masaya at may galak sa puso.

Ang alok ni Hiram na palutangin ang troso sa baybayin ay tugma sa alam natin tungkol sa mga Fenicio, ang dakilang bayan ng mga mandaragat ng Tiro at Sidon. Tanyag sa buong sinaunang daigdig ang mga sedro ng Libano. Maraming siglo pagkatapos ni Solomon, pinalamutian ng isang haring Asirio ang kanyang palasyo sa Khorsabad ng mga relyebeng bato na nagpapakita ng mga bangkang Fenicio na naghahatid ng mga troso sa tubig, ang ilan ay hila-hila sa likuran, ang ilan ay nakasalansan sa kubyerta. Matagal pagkaraan, nang itayong muli ang templo pagkatapos ng pagkatapon, muling dinala ang sedro sa pamamagitan ng dagat hanggang sa Joppe.

Ang pagtatayo ng templo ni Solomon ay isinasalaysay sa Unang Mga Hari, kabanata lima hanggang walo. Nagtayo si Solomon ng isang marilag na bahay, at pagkatapos ay inamin niyang napakadakila ng Diyos upang magkasya sa anumang gusali. Gayunman, pinili pa rin ng Diyos na makipagtagpo sa kanyang bayan doon. Kaya heto ang isang bagay na pag-isipan. Kung ganoon kadakila ang Diyos, bakit sa palagay mo ay nais pa rin niyang maging malapit sa atin?