Ang Sampung Salot

Pula ang dumadaloy na malaking ilog ng Egipto. Lumulutang sa ibabaw ang mga isda. Naghuhukay ang mga tao sa buhangin sa pampang, naghahanap ng anuman, kahit ano, na maiinom. At sa kanyang palasyo, nakahalukipkip ang hari ng Egipto at nagsasabing hindi.

Maraming salinlahi nang alipin sa Egipto ang bayang Israel, gumagawa ng mga laryo para sa mga lungsod ni Faraon. Narinig ng Diyos ang kanilang daing, at isinugo niya si Moises, kasama ang kapatid nitong si Aaron, upang humarap sa hari. Payak ang mensahe. Ganito ang sabi ng Panginoon: payaunin mo ang aking bayan, upang sila ay makapaglingkod sa akin. Kasimpayak din ang sagot ni Faraon. Sino ang Panginoon, upang sundin ko siya? Hindi ko kilala ang Panginoon. Kaya inihagis ni Aaron ang kanyang tungkod, at naging ahas ito. Ganoon din ang ginawa ng mga salamangkero ni Faraon sa kanilang mga tungkod. Pero nilamon ng tungkod ni Aaron ang kanilang mga tungkod. Hindi natinag si Faraon. Matigas ang kanyang puso.

Sa gilid ng Nilo, maagang-maaga, iniunat ni Aaron ang tungkod, at naging dugo ang tubig. Sa loob ng pitong araw ay bumaho ang ilog. Pagkatapos ay dumating ang mga palaka. Mga palaka sa mga bukid. Mga palaka sa mga bahay. Mga palaka sa mga silid-tulugan, sa mga hurno, sa mga masahan ng tinapay. Nakiusap si Faraon kay Moises na ipanalangin na mawala ang mga ito, at nangakong payayaunin ang bayan. Namatay ang mga palaka, sa malalaki at mababahong bunton. At nagbago ang isip ni Faraon. Pagkatapos ay naging mga niknik ang alabok ng lupa, gumagapang sa mga tao at mga hayop. Sa pagkakataong ito ay sinubukan itong gayahin ng mga salamangkero, at hindi nila nagawa. Pumunta sila kay Faraon na may babala: Ito ang daliri ng Diyos. Ayaw niyang makinig.

Napuno ng mga kulupon ng langaw ang mga bahay ng Egipto. Pero hindi sa Gosen, kung saan nakatira ang mga Israelita. Gumuguhit ang Diyos ng isang hangganan, upang makita ng lahat ang pagkakaiba. Isang sakit ang lumaganap sa mga kabayo, kamelyo at baka ng Egipto, pero naligtas ang mga kawan ng Israel. Masasakit na pigsa ang lumitaw sa mga tao at mga hayop, at hindi man lamang makatayo ang mga salamangkero sa harap ni Moises. Tuwing ganoon, iisa ang padron. Dumarating ang problema. Nakikipagtawaran si Faraon. Nawawala ang problema. Pinatitigas ni Faraon ang kanyang puso. Sinasabi ng aklat ng Exodo na kung minsan ay si Faraon mismo ang nagpatigas ng kanyang puso, at kung minsan naman ay ang Panginoon ang nagpatigas nito. Ilang siglo nang pinag-uusapan ng mga mambabasa kung paano nagkakaugnay ang dalawang iyon. Alinman doon, nananatiling hindi ang sagot.

Pagkatapos ay bumaling ang langit laban sa Egipto. Bumuhos ang granizo na may kumikislap na apoy, ang pinakamalalang bagyong nakita ng lupain. Natutong makinig ang ilan sa mga opisyal mismo ni Faraon, at naipasok nila sa tamang oras ang kanilang mga alipin at hayop. Sumunod, umihip ang hanging silangan buong araw at buong gabi, at kinaumagahan ay nagdala ito ng mga balang. Tinakpan nila ang lupa hanggang sa umitim ito, at kinain nila ang bawat luntiang naiwan ng granizo. Nakiusap kay Faraon ang kanyang mga opisyal. Hindi mo pa ba alam na wasak na ang Egipto? At pagkatapos, kadiliman. Makapal na kadiliman, sa loob ng tatlong araw. Hindi magkita-kita ang mga tao. Walang kumikilos. Pero sa bawat tahanan ng mga Israelita, may liwanag.

Galit na galit si Faraon. Lumayas ka sa harap ko. Huwag mo na akong muling haharapin. Mahinahong sumagot si Moises. Tama ang sinabi mo. Hindi ko na muling makikita ang iyong mukha. Pero bago siya umalis, nagbigay siya ng isang huling babala. May isa pang salot na darating, ang pinakamabigat sa lahat. Sa hatinggabi, mamamatay ang panganay sa bawat sambahayang Egipcio, at magkakaroon ng malakas na panaghoy sa buong lupain, na walang katulad noon man o kailanman. Pero sa gitna ng mga Israelita, kahit isang aso ay hindi tatahol. Pagkatapos, sabi ni Moises, yuyukod ang iyong mga opisyal at makikiusap sa aming umalis. At lumabas si Moises sa palasyo, nag-aalab sa galit. Matigas pa rin ang puso ni Faraon.

Upang madama ang bigat ng mga tandang ito, makatutulong na malaman kung ano ang kahulugan ng Nilo sa Egipto. Tinawag ng Griyegong historyador na si Herodoto ang Egipto na kaloob ng ilog. Halos walang ulang bumabagsak doon. Ang bawat pananim, bawat tinapay, bawat kawan ay umaasa sa Nilo at sa taunang pagbaha nito, na iniuugnay ng mga Egipcio sa kanilang mga diyos. Sa bandang huli ng Exodo, sinabi ng Diyos na maglalapat siya ng hatol sa lahat ng diyos ng Egipto. Tinamaan ng mga salot ang mismong mga bagay na pinakapinagkakatiwalaan ng Egipto: ang ilog, ang lupa, ang mga kawan at ang araw.

Ang Sampung Salot. Matatagpuan mo ang mga ito sa Exodo, kabanata pito hanggang labing-isa. Paulit-ulit na binigyan ng Diyos si Faraon ng pagkakataong makinig, at paulit-ulit niyang piniling hindi makinig. Kaya heto ang tanong na dalhin mo. Kapag patuloy na nagsasalita sa iyo ang Diyos tungkol sa isang bagay, lumalambot ka ba, o lalo kang nagmamatigas?