Si Ruth sa mga Bukid ng Sebada

Maagang umaga sa mga bukid sa labas ng Betlehem. Iwinawasiwas ng mga mang-aani ang kanilang mga karit. Sa likuran nila, nakayuko, isang batang babaing dayuhan ang namumulot ng mga tangkay na nalaglag nila, isa-isa. Wala siyang kamalay-malay na babaguhin ng bukid na ito ang kanyang buhay.

Ito ay noong panahon ng mga hukom, matagal pa bago nagkaroon ng hari ang Israel. Itinaboy ng taggutom ang isang pamilyang taga-Betlehem patungo sa lupain ng Moab, sa kabila ng Dagat na Patay. Doon namatay ang ama, si Elimelech. Nag-asawa ang dalawa niyang anak na lalaki ng mga babaing Moabita, sina Orpha at Ruth, at pagkatapos ay namatay rin ang mga anak. Nagpasya si Noemi, ang ina, na umuwi. Ayaw siyang iwan ni Ruth. Kung saan ka pumunta ay pupunta ako, sabi niya. Ang bayan mo ay magiging bayan ko, at ang Diyos mo ay magiging Diyos ko. Ngayon ay dumating na sa Betlehem ang dalawang balo sa simula ng anihan ng sebada, nang walang anumang dala. Walang asawa, walang lupang masasaka, walang pagkain.

Sinabi ni Ruth kay Noemi, hayaan mo akong pumunta sa mga bukid at mamulot ng mga naiwang butil, sa likuran ng sinumang magmamagandang-loob sa akin. Humayo ka, anak ko, sabi ni Noemi. At sinasabi ng aklat ng Ruth, na para bang nakangiti, na nagkataong napunta siya sa bahagi ng bukid na pag-aari ni Booz. Nagkataon lang daw. Si Booz ay isang mayaman at kagalang-galang na lalaki, at kamag-anak siya ng yumaong asawa ni Noemi. Hindi nagtagal, dumating si Booz mismo mula sa Betlehem. Binati niya ang kanyang mga manggagawa: Sumainyo ang Panginoon. At sumagot sila: Pagpalain ka ng Panginoon. Pagkatapos ay napansin niya ang dayuhan. Kanino ang dalagang iyon? Siya ang Moabitang bumalik kasama ni Noemi, sabi ng kanyang katiwala. Humingi siya ng pahintulot na mamulot, at mula pa kaninang umaga ay nagtatrabaho na siya nang halos walang pahinga.

Lumapit si Booz kay Ruth. Makinig ka, anak ko, sabi niya. Huwag ka nang mamulot sa ibang bukid. Manatili ka malapit sa aking mga dalaga. Binilinan ko ang mga lalaki na huwag kang gagalawin. At kapag nauhaw ka, uminom ka mula sa mga banga ng tubig. Nagpatirapa si Ruth. Bakit po ako nakasumpong ng biyaya sa inyong paningin, tanong niya, na pansinin ninyo ako, gayong isa akong dayuhan? Sumagot si Booz na nabalitaan niya ang lahat ng ginawa ni Ruth para kay Noemi mula nang mamatay ang asawa niya, kung paano niya iniwan ang kanyang ama at ina at ang sariling bayan upang pumunta sa isang bayang hindi niya kilala. At binasbasan siya ni Booz. “Gantihin ng Panginoon ang iyong gawa, at bigyan ka ng lubos na gantimpala ng Panginoon, ng Diyos ng Israel, na sa ilalim ng kanyang mga pakpak ay naparito ka upang manganlong.”

Pagdating ng oras ng pagkain, inanyayahan siya ni Booz na maupo kasama ng mga mang-aani. Inabutan siya ni Booz ng sinangag na butil, at kumain siya hanggang mabusog, at may natira pa. Pagkatapos, tahimik na binilinan ni Booz ang kanyang mga tauhan: hayaan ninyo siyang mamulot kahit sa pagitan ng mga bigkis. Sadyang humugot kayo ng ilang tangkay mula sa mga bigkis at iwan ninyo para sa kanya. Kinagabihan, pinaghahampas ni Ruth ang kanyang mga napulot upang humiwalay ang butil, at umabot ito sa halos isang efa ng sebada, napakalaking dami para sa isang araw. Nanlaki ang mga mata ni Noemi. Saan ka namulot ngayon? Pagpalain ang lalaking pumansin sa iyo! At nang marinig niya ang pangalang Booz, gumaan ang loob ni Noemi. Hindi tumigil ang Panginoon sa pagpapakita ng kagandahang-loob, sabi niya. Ang lalaking ito ay isa sa malalapit nating kamag-anak, isa sa ating mga manunubos. Patuloy na namulot si Ruth sa mga bukid ni Booz hanggang sa matapos ang anihan ng sebada at ng trigo.

Ang pamumulot ay hindi limos na nakasalalay lamang sa kagustuhan ng magsasaka. Bahagi ito ng kautusan ng Diyos. Sinabihan ng Levitico ang mga magsasaka ng Israel na huwag anihin hanggang sa pinakagilid ng kanilang mga bukid, at huwag nang balikan para pulutin ang mga nalaglag. Ang mga natira ay para sa mga dukha at sa mga dayuhan. Idinagdag ng Deuteronomio ang balo at ang ulila, at sinasabing kapag may nakalimutan kang bigkis sa bukid, dapat mo itong iwan. Si Ruth ay isang dukhang balo at dayuhan. Siya mismo ang nasa isip ng kautusan. At higit pa roon ang ginawa ni Booz.

Ang araw ni Ruth sa mga bukid ng sebada ay nasa aklat ng Ruth, kabanata dalawa. Nakapalibot ang mga bukid na ito sa Betlehem, ang mismong mga bukid kung saan, makalipas ang maraming siglo, maririnig ng mga pastol ang awit ng mga anghel. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Napansin ni Booz ang isang taong maaaring hindi pinapansin ng iba, at tahimik niya itong binigyan ng puwang. Sino ang maaari mong pansinin, at paano ka makapag-iiwan ng kaunting dagdag para sa kanila?