Tumawid sa Dagat

Sa likuran nila, ang dagundong ng mga karwahe. Sa harapan nila, ang dagat. Isang napakaraming pamilya na wala nang matatakbuhan. At isang lalaki, hawak ang tungkod ng pastol, nagsasabi sa kanilang huwag matakot.

Sa loob ng maraming salinlahi, nanirahan sa Egipto ang mga inapo ni Jacob. Noong una, malugod silang tinanggap. Pero may bagong Faraon na naghari, at itinuring niya silang banta. Ginawa niya silang alipin. Gumawa sila ng mga laryo at nagtayo ng mga lungsod sa ilalim ng malulupit na kapatas. At dumaing sila sa Diyos. Isa sa kanila si Moises, isang Hebreong lumaki mismo sa sambahayan ni Faraon. Pero noong binata pa siya, tumakas siya mula sa Egipto. At ngayon, makalipas ang maraming taon, isa na siyang pastol sa ilang, malayo sa tahanan, nag-aalaga ng kawan ng kanyang biyenan.

Isang araw, malapit sa Horeb, ang bundok ng Diyos, may nakitang kakaiba si Moises. May isang mababang punongkahoy na nagliliyab, pero hindi ito natutupok. Lumapit siya. At tinawag siya ng Diyos mula sa punongkahoy. “Moises! Moises!” “Narito po ako.” “Huwag kang lumapit. Hubarin mo ang iyong panyapak, sapagkat banal na lupa ang iyong kinatatayuan.” Pagkatapos, sinabi ng Diyos, “Nakita ko ang paghihirap ng aking bayan sa Egipto. Narinig ko ang kanilang pagdaing. Bumaba ako para iligtas sila. Kaya ngayon, humayo ka. Isusugo kita kay Faraon.” Natakot si Moises. “Sino po ba ako,” tanong niya, “para pumunta?” At sumagot ang Diyos, “Ako ay sasaiyo.” Nang itanong ni Moises ang pangalan ng Diyos, sinabi ng Diyos, “Ako ay ako nga.”

Kaya humayo si Moises. Paulit-ulit siyang humarap kay Faraon at nagsabi, “Payaunin mo ang aking bayan.” Paulit-ulit ding tumanggi si Faraon, kahit sunod-sunod na salot ang tumama sa lupain. Pagkatapos, dumating ang huling gabi. Sinabihan ng Diyos ang mga Israelita na maghanda ng isang hapunan. Bawat sambahayan ay kukuha ng isang kordero, iihawin ito, at kakainin nang nagmamadali, may sandalyas sa paa, may tungkod sa kamay, handang umalis. Papahiran nila ng kaunting dugo ng kordero ang hamba ng pinto ng kanilang mga bahay. Nang gabing iyon, dumaan ang paghatol sa Egipto, at namatay ang mga panganay ng Egipto. Pero kung saan nakita ng Panginoon ang dugo, nilampasan niya ito. Isang malakas na panaghoy ang umalingawngaw sa buong lupain. At sa dilim, ipinatawag ni Faraon si Moises at sinabi, “Umalis na kayo.”

Kaya umalis sila. Mga lalaki, babae at bata, mga kawan at bakahan. Pinangunahan sila ng Diyos sa araw sa pamamagitan ng haliging ulap, at sa gabi sa pamamagitan ng haliging apoy. Pero nagbago ang isip ni Faraon. Tinipon niya ang kanyang mga karwahe, anim na raan sa pinakamahuhusay, at hinabol sila. Nakahimpil ang mga Israelita sa tabi ng dagat nang tumingin sila at nakitang paparating ang hukbo ng Egipto. Takot na takot sila. “Wala bang libingan sa Egipto,” sigaw nila kay Moises, “kaya dinala mo kami rito para mamatay?” At sumagot si Moises, “Huwag kayong matakot. Tumayo kayong matatag, at makikita ninyo ang pagliligtas na gagawin ng Panginoon para sa inyo ngayon. Ang Panginoon ang makikipaglaban para sa inyo. Manahimik lang kayo.”

Lumipat sa likuran nila ang haliging ulap, nakatayo sa pagitan ng Israel at ng Egipto. Dilim sa isang panig. Liwanag sa kabila. Pagkatapos, iniunat ni Moises ang kanyang kamay sa ibabaw ng dagat. At buong gabi, itinaboy ng Panginoon ang dagat sa pamamagitan ng malakas na hanging silangan. Nahati ang tubig. At naglakad ang mga Israelita sa gitna ng dagat sa tuyong lupa, may pader ng tubig sa kanilang kanan at sa kanilang kaliwa. Sumunod sa kanila ang mga Egipcio. Pero sumabit ang mga gulong ng kanilang karwahe, at halos hindi sila makausad. Pagbubukang-liwayway, iniunat ulit ni Moises ang kanyang kamay, at bumalik ang dagat sa dati nitong lugar. Wala na ang hukbo ni Faraon. Sa kabilang pampang, ligtas na nakatayo ang Israel. Nakita nila ang ginawa ng Panginoon, at nagtiwala sila sa kanya, at sa kanyang lingkod na si Moises.

Baka napansin mo ito. Sa wikang Hebreo, ang tubig sa kuwentong ito ay tinatawag na yam suph. Maraming Biblia ang nagsasalin dito bilang Dagat na Pula, kasunod ng sinaunang salin sa Griego. Pero ang salitang suph ay siya ring salitang ginamit para sa mga tambo sa tabi ng Nilo, kung saan itinago ang sanggol na si Moises sa kanyang basket. Kaya maraming iskolar ang nagsasalin dito bilang Dagat ng mga Tambo. Pinagtatalunan pa rin kung saan mismo naganap ang pagtawid. Pero napakalinaw sa Exodo kung sino ang gumawa ng daan.

Ang kuwentong ito ay mula sa Exodo, kabanata tatlo, at kabanata labindalawa hanggang labing-apat. Isang takot na pastol. Isang bayang nakulong at takot na takot. At isang Diyos na gumawa ng daan sa gitna ng dagat. Kaya heto ang isang bagay na pag-iisipan mo. Ano ang parang dagat sa harap mo ngayon, at ano kaya ang hitsura ng pagtayong matatag at pagtitiwala sa Diyos dito?